Aliwan Ng Buhay

Pinangutang ko ang isang daang piso para makasama sa isang lakad papuntang Nasugbu Batangas. Nagkayayaan kasi na magswimming at naiisip ng karamihan na doon na lang magpalipas ng "Mahal na Araw." 'Tutal once in a blue moon lang naman 'to mangyare, sumama narin ako kahit na 400 lang ang pera ko at kinailangan ko pang mangutang sa kaibigan ng isang daan para makapagbayad ng kabuuan. Pero bago pa'ko tuluyang sumama sa aking mga katropa, niyayaya na'ko ng kapitbahay naming mahusay na photographer sa Rice Teraces. Doon kasi ang lakad nila ng mga kabarkada nyang kapwa photographer. At kung sasama daw ako, kailangan may sarili akong Camera dahil palalabasin nya daw na member ako sa club nila. Hindi ko na tinanggap yung alok nya. Wala pa kasi akong Camera. Naintindihan nya naman habang ako naman minumulto ng panghihinayang. Matagal ko ng pangarap makapunta sa Rice Teraces. Grade2 palang ako pagpinagmamasdan ko ang larawan ng Rice Teraces sa dingding ng room namin sa eskwelahan, namamangha na 'ko at napapabulong ng






"Ang sarap sigurong pumunta dito??"




Doon naman sa office namin, niyayaya akong sumama sa Pangasinan ng mga katrabaho ko. Plano daw din nilang doon magpalipas ng Mahal na Araw sa bahay ng isang katrabaho namin na malapit doon nakatira. At balak pa nilang dayuhin doon ang Hudred Island at aakyat pa sila ng Baguio. Sarappppp nunnnnnn!!!!!! kaso lang din, hindi narin ako sumama. Bukod sa wala akong pera, napasubo narin ako sa ilang mga katropa na sa kanila na nga ako sasama. Pero sayang talaga!!! Hundred Island yun at Baguio??!!! Hindi ko parin pareho napupuntahan.











Nasugbu Batangas. Dito ang napag-usapan na outing ng ilang katropa. Biyernes ng madaling araw kami umalis dito sa maynila. mag-uumaga ng ng makarating kami doon. Apat na oras ang biyahe. Tagal!!!!! naging bibingka na nga yung pwet ko kakaupo. Pero OK lang, hindi naman ako nainip sa biyahe dahil may binabasa akong librong kasing laki lang ng pocketbook. 'GAPO ni Lualhati Bautista. 88 pesos ang bili ko sa National Bookstore sa may Recto. Sulit!!! dahil ang ganda ng istorya. sarap basahin. Pagdating namin sa Nasugbu Batangas merong isang pangyayare na hindi namin lahat inaasahan. Wala kaming nakuwang Resort doon. Kaya minabuti naming maghanap sa singit-singit na lugar ng Batangas. Di kalaunan, may nakita na din kami. 'Yesssssssss!!!!!!! sa Calaca Batangas. "FILIPINA BEACH RESORT" Ayos naman ang Calaca Batangas. Maraming puno, Malinis ang kapaligiran at masarap ang simoy ng hangin. Akmang-akma ang lugar para mag relaks at magpakasaya. Sayang nga lang dahil wala akong sariling Camera. Marami pa naman akong nakitang photo oppurtunity doon na alam kong di ko makikita dito sa Quiapo. Pinagsawaan ko na lang pagmasdan ang ganda ng lugar kasunod nun ang palihim kong pagsasabi ng 'WOW!!!!






Sa pagkukumpara ko. masasabi kong malaki ang pagkakaiba ng Calaca Batangas sa Maynila. sa mga tao palang. marami ang magagalang at kuntento na sa simpleng pamumuhay. di tulad dito sa Maynila na ang favorite past time ng ilang mga tao ay magchismisan, makiealam sa buhay ng may buhay, at sumigaw ng sumigaw sa kalsada ng







"SOBRA NG PAHIRAP PATALSIKIN SI GLORIA!!!!!!"




"GLORIA!!! GLORIA!!!! GLORIA RESIGNNN!!!!!"






(Balik tayo sa outing namin)








Nag-almusal kami mga bandang alas-otso ng umaga. pagkatapos lahat ay nagbihis na at naghanda para magpakalunod sa nang-aakit na linis ng tubig dala ng swimmingpool at dagat. Matapos ang walang katapusang paglangoy, pagpapalutang, pagsisid, pagsakay sa bangka para manguwa ng corals for the first time, pagsuot ng life jacket for the first time, trippings, lunuran, hubaran ng short tanghalian, at meryenda.. Lahat ay dinalaw na ng kapaguran. Kinagabihan pagkatapos gumawa ng bornfire sa harap ng dagat na wala rin namang kwenta dahil sandali lang ito nagliyab, nagkayayaan ng inuman. 'Patay tayo dyann!!! Umaatikabong lasingan 'to panigurado. Naglatag ng lamesa, naglabas ng pulutan at nagbukas ng ilang bote ng mucho. habang ang organizer naman ng outing na si Dondon ang tumayong tanggero. Ang inuman nauwi sa kwentuhan, kulitan, asaran, tawanan, tuksuhan, at syempre kantahan. maliban na nga lang sa isang katropa na mukhang nasobrahan, nakuwa ng tumambling ng maaga sa higaan. Ninamnam ko ang sarap ng aming outing. At dala narin siguro ng sobrang kalasingan ko sa RC Cola, naisip kong mahirap pala tlaga pag wala kang katropa.







Ang isang kaibigan, naging dlawa, naging pito, naging sampu, naging barkada, naging katropa. At dumami pa ng dumami hanggang sa hindi mo na mabilang. Andun ka sa puntong matututunan mong makisama. sa paglipas ng panahon matututunan mo ring magbahagi sa kanila ng ilan sa iyong problema. at tiyak ganun din sila. dahil hindi lang ikaw ang may problema sa mundo. sila, meron din. May mga pagkakataon ding may mawawala sa katropa mo at hindi na bumabalik. mahirap kapag dumarating sa ganitong sitwasyon. kaya nga kinaaasaran ko kung bakit pa nagkaroon ng salitang "Paalam." Pero narealize ko, kailangan tlagang tanggapin.











Sa likod ng ngiti ng aking mga kaibigan. Doon ko nakita na marami pa palang magagandang bagay ang pwede mong maranasan at matutunan kasama ng ibang tao sa paligid mo. Isip ako dati ng isip kung bakit madalas awayin ni nanay si tatay dahil pala barkada ito at gabi na kung umuwi ng bahay. Ngayong may barkada na ako at may mga katropa, naiintindihan ko na. At masaya ako dahil hindi pala ako nag-iisa. Sa lahat ng bagay. sa lahat ng oras meron akong makakasama. ang aking mga katropa.