Aliwan Ng Buhay

Tatlong araw na'kong hindi makalabas-labas ng bahay dahil sa sakit na trangkaso sanhi ng Tonsillitis. Hindi rin ako makapasok-pasok ng trabaho dahil wala sa tamang kundisyon ang katawan ko. Ang hirap talaga kapag may sakit ka. Bukod sa masakit sa ulo at bulsa, marami ka ring hindi magagawa dahil mauuwi ka lang sa puro pahinga. Tulog-gising-kain-inom gamot-nood TV. Tulog-gising-kain-inom gamot-nood TV. Tulo-gising-kain-inom gamot-nood TV. Paulit-ulit yan. Nauubos ang isang araw ko sa limang gawain na yan.






Madalas ako ngayong high sa antok dahil sa dami ng iniinom na gamot. Biogesic para sa trangkaso. Neozep para sa sipon na madalas mamintana sa butas ng ilong ko. Erythromycin para sa tonsillitis. Bukod doon, kailangan ko pang magpahid ng Vicks sa ilong at sentido para guminhawa ang pakiramdam ko at kailangan ko ring magtunaw ng Strepsils sa bibig kada anim na oras para sa nangangati kong lalamunan. (Pasakit talaga, sobra!) Pwede mo na nga akong bansagang "Taong MASA" taong MASAndal tulog.








First time ko sa sakit na Tonsillitis. Ang hirap dahil hindi ka makakanguya ng maayos pag kumakain. hindi ka rin makakalunok ng mabilisan. kailangan, marahan at dahan-dahan. tapos may sipon ka pa, kaya wala kang panlasa. ultimo pagkain katatamaran mo na talaga. pakiramdam mo, parang naiwan sa lalamunan mo yung bato na madalas lunukin ni Narda. Nung una kong bili sa gamot na Erythromycin, nabighani kagad ako sa kulay nya. PINK. ininom ko sya kahit na walang laman ang tiyan. sa kagustuhan kong gumaling kagad ang Tonsillitis ko nang sa ganon e makapasok na ko sa trabaho, ang nangyare, namilipit ako sa sakit na para bang inaapakan ako ng dalawampung elepante sa tiyan. sa sobrang sakit, pati diyos ng hapon natawag ko.





Ayon sa nabasa ko sa internet. Ang sakit daw na Tonsillitis ay nakukuha kapag nasobrahan ka sa malalamig na pagkain at inumin. maari ka rin daw magkaroon nito kapag mahilig ka sa matamis. Merong nakapagsabi sa'kin na nasa lahi lang raw ang sakit na 'to at hindi naman raw nakamamatay. (pero hindi ako naniniwala sa nagsabi sakin na yon.) Maari din daw 'tong ipatanggal kung gugustuhin mo nang sa ganun ay hindi na magpabalik-balik basta meron kang pera pampa-opera. Sa ngayon ay mag-aapat na araw na 'tong sakit ko. kahapon lang nagfile ng resignation letter yung isang sakit ko. si sipon. hindi yta nagustuhan ang pamamalakad ng namamahala sa ilong ko. maluwag na ngayon ang paghinga ko at nalalasahan ko na yung masasarap na pagkain gaya ng Tuyo, sardinas, bagoong at itlog na maalat. Si trangkaso naman, naging lagnat na lang kaya maski papaano may sigla na ang katawan kong lantang gulay dati maliban na nga lang kay Tonsillitis. Hindi parin sya magaling. Mukhang hindi sya kayang kunsintihin ni kaibigang Erythromycin. Sinubukan ko narin yung sinabi sa akin ng isa sa mga kapitbahay namin. yung asin na ibabad mo sa tubig. kahit na hindi maganda yung lasa nya, Ininom ko. kaso lang alaw's din bisa. Yung isa din na sinabi nila sinubukan ko. calamansi na pipigain mo at hahaluan ng maligamgam na tubig. gaya ng nauna, dehins din tumalab. nakakaasarrr!!! nagagalusan na ng husto yung pobreng bulsa ko sa kakabili ng kung ano-ano para lang gumaling 'tong Tonsillitis ko. Isa na lang ang hindi ko pa nasusubukan. Muriatic Acid. Bukas ko na 'sya ita-try. Sana epektib.

Linggo ng umaga ngayon. at gaya ng nakagawian, urong sulong ang katawan ko kung tatayo ba'ko o hindi ng higaan. Para sa'ken wala ng mas sasarap pa sa araw ng linggo na kung saan ako ang hari ng higaan at wala akong iintindihing trabahong papasukan. pilitin ko mang tumayo buong puwersa naman akong pipigilan ng aking hinihigaan. Pinagtutulungan akong daganan ng mga unan kasabay 'non ang pagpulupot ng kumot sa buo kong katawan.





Nasanay na akong nagigising sa umaga na kisame ang unang nakikita. pero ngayon pagmulat ng aking mata, suklay sa bibig ko ang una kong nakita. 'Langya!! Pinagtripan na naman ako ng mga pamangkin ko.



"Sasara ang bulaklak
Bubuka ang bulaklak
Dadaan ang reyna
Sasayaw ng cha-cha
Abum-tiyaya-bum-tiyaya
Bum yeah! yeah!"



Dianne, Charles, Bhea, Kurl. Yan ang kanilang mga pangalan. madalas silang maglaro sa itaas ng bahay kung saan ako natutulog. pagnagsama-sama na silang apat, tiyak na babalutin ang buong paligid ng mga boses na "Kalesa-kalesa sino ang sakay mo?!" May matatanggal na dalawa at yung matitirang dalawa magbabato-batopik na lang. "hahaha.... ikaw ang taya!" Kapag natapat kay Kurl ang pagiging taya, mauuwi na lang ang larong taguan sa habulan. Dalawang taon lang si Kurl. sya ang pinakabunso sa apat na pamangkin ko. medyo wala pa syang alam pagdating sa paglalaro. nang minsan ngang nakita ko syang naglalaro ng laruan, yung kotse-kotsehan pinalilipad nya at yung eroplano, may tali. hinihila at hindi pinalilipad gaya ng mga eroplano sa Philipine Airlines. Masasabi kong pagngiti, pag-iyak, at pag-ihi palang talaga sa saluwal ang kanyang nalalaman. Pilitin nya mang ibuka ang kanyang bibig, dalawang salita lang ang pinagpapalit-palitan nyang sabihin. "Mama" "Dede"




"Ayun si palaka
Walang ginagawa
Abukaka-abukaka
Isang palaka!"



Kanya-kanyang karipas ng takbo. wala silang pakielam kung maapakan man nila ang mukha ko. Sa ayaw ko man o sa gusto magpaistorbo ng tulog, meron talagang mga batang mahilig maglaro. yan ang mga pamangkin ko. Sa ayaw ko man o sa gusto, ala-una na ng hapon, wala pa'kong almusal at tanghalian. gutom na'ko. Sa ayaw ko man o sa gusto, hindi ko sila pwedeng patigilin sa paglalaro dahil sasabihan lang nila 'ko ng "Cge hindi ka na namin tatawaging Tito!" Sa ayaw ko man o sa gusto, may apat na pamangkin akong nuknukan ng kulet. "Taya! Taya!" sigaw ni Bhea na pinaka bibo. Biglang hihirit si Charles "Hindi ah!" "Ang daya-daya mo naman Bhea. hindi mo pa nga ako nahahawakan eh!" agad na sasagot si Bhea "Anong madaya? Sheda!" Ang taya-tayaan mauuwi sa asaran hanggang maging suntukan. dyan na papasok sa eksena si Dianne ang pinakamatanda sa apat na papapel bilang tagaawat sa nagsusuntukan "HOy tama na yan!" "Charles, isusumbong kita kay mama!" Magso-sorry si Charles kay Bhea. pagkatapos 'non laro na naman.




Alarm clock ko ang kanilang kaingayan. pagkatayo ko sa higaan, sasalubungin kagad ako ni Charles at Bhea "Tito yoyot patugtog ka sasayaw kame!" Dahil sa uto-uto ang kanilang tito at masyadong maaawain, magpapatugtog ngayon ang kanilang uto-utong tito. Likas sa mga bata ang pagiging bibo. makarinig lang ng kanta, sasayaw na. kahit ako nung nasa edad pa'ko na walang ibang laman ang utak kundi ang magsayaw, marinig ko lang ang kantang



"A la tuhuelpa legria macarena
Que tuhuelce paralla legria cosabuena
A la tuhuelpa legria macarena Eeeeh, macarena
A-hai! A-hai!"





Siguradong makikita muna ako dating gumigiling sa tugtog na yan. dahil sa ako lang noon sa bahay ang mahusay magsayaw, ako ang madalas nilang gawing Easy Dancing, U Can Dance, at Shall We Dance sa bahay. kasabay natin sa pagtanda ang ibat-ibang klaseng musika. mga musikang magpapakanta at magpapagiling sa'tin talaga. Kung ako ay napapasayaw sa Macarena, ang apat na pamangkin ko naman ay hindi mo mapapasayaw hanggat hindi naririnig ang kantang



"Yay yay ya
Yay yay yay ya ya
Yay yay yay ya ya
Yay yay yay ya
Pag ang puso ko ay nagmahal
Garantisado na magtatagal
Pero kung ito'y masasakal
Hindi mo'to matitikman"




Masarap talaga ang may bata sa inyong bahay. nakakalibang. Pagnarinig na nila ang kanta na 'yan, para silang apat sinasapian ng masamang ispirito. kembot dito, giling doon, creepwalk dyan. sari-saring galaw. habang ako naman ay naaliw lang at napapaisip. Napakabuti ko palang Tito.

"Ikaw, anong ginagawa mo sa ibabaw ng bato sa ilalim ng nagliliyab na araw?"

"Wala." sagot ni Ulang.

"Wala ka bang ibang pinagkakaabalahan?"

"Meron"

"Ano?"

"Ito ang pinagkakaabalahan ko. Gumagawa ako ng wala."

"Wala kang ginagawa?"

"Hindi. Iba ang walang gingawa sa gumagawa ng wala."

Lalong napakunot ng noo si Tong.

"Anong pinagkaiba noon?"

Itinuro ni Ulang ang malawak na kapaligiran.

"Yan ang wala. 'Yan ang ginagawa ko. Gumagawa ako ng wala."

"Paano 'yun?"  tanong ng nalalabuang talangka.

"Paano mo malalaman kung tapos mo nang gawin ang wala?"

"Kapag gumawa na 'ko ng meron."

"Pero hindi mo naman nakikita ang ginagawa mo, di ba?"

Patuloy pa rin sa paghahanap ng masisilungan si Tong.

"Dahil nga ang ginagawa ko sa ngayon ay wala. Sa katunayan, lahat 'yang pinagmamasdan mo ngayon ay pinagpaguran ko."

Tinignan ni Tong ang kawalan.

"Andami mo na palang nagawa!"

"Hindi ka ba napapagod gumawa ng wala?" tanong ni Tong

"Napapagod." sagot ni Ulang.  "Wala na nga akong pahinga eh!"