Entries for May, 2007

May 3rd, 2007

Sumalangit Nawa, Ang Kaluluwa

Nang 'Dicephalus Twins na naisulat ko nakaraan..


Kumakain ako kahapon ng meryenda habang nanonood ng 24Oras ng mapanood ko sa balita na pumanaw na pala yung 'Dicephalus Twins' na naisulat ko lang nakaraan.



Dicephalus Twins: http://www.tristancafe.com/forum/103881



Ayon sa balita, nagkaroon daw ng komplikasyon ang kanilang puso na syang naging sanhi ng kanilang maagang pag-alis dito sa mundo. Natulala ako nung mga sandaling yon ng malaman ko yung balita. Hindi ko na rin naubos yung minimeryenda kong Ginataang Halo-halo. Ayaw na ayaw ko kasing nakakarinig ng balita tungkol sa mga namatay. Sa parehong dahilan na ayaw na ayaw ko rin ng mga pagkakataon na may umaalis o mawawalang tao sa buhay ko.


Nung highschool ako, may kaibigan akong kapareho ko ring mahilig mangolekta ng NBA Cards. Kasa-kasama ko sya dati saan man ako pumunta para lang makipag-trade ng NBA Cards kung kani-kaninong tao. Sobrang close talaga namin nung kaibigan kong yon na nagngangalang 'Junior'. Hindi na sya iba saken. Parang kapatid na rin kasi ang aming turingan. Hanggang isang araw, nadisgrasya sya sa paglalaro ng basketball. Nabalian sya, at naka-survive naman sa opera. Pero mga ilang buwan lang ang nagdaan, iniwan nya na din ako ng walang dahilan. Ng walang paalam.

Namatay na sya. =(


Ang huli naming pag-uusap, tungkol kay Michael Jordan na pinagkatuwaan naming mabenta sa isang ka-tradedan. Hindi ko lubos maiisip 'non na yun na pala ang huli namin pag-uusap.


Yun din ang dahilan kung baket tuluyan ko ng itinigil ang pangongolekta ng NBA Cards.



Kung nasaan ka man ngayon Junior, Nagpapasalamat ako at naging magkaibigan tayo. Sana, masaya ka dyan sa langit.


Sa Dicephalus Twins na naging bahagi ng buhay ko




Sumalangit nawa ang inyong mga kaluluwa.





Lubos akong nakikiramay sa inyong mga naulilang pamilya..
Posted by YHOTSKI at 09:03 AM | Ang hindi mapakale

May 7th, 2007

Tipas Hopia

"Tell me what to do
You know I can't see through the haze around me
And I do anything that just feel better
I can't find my way
Girl I need a change
And I do anything that just feel better
Any little thing that just feel better"

-Aerosmith Just Feel Better







Alas-diyes na ng umaga ng magising ako kanina. Ang gising na 'to saken ay hindi masaya. Bukod kasi sa hindi ko alam kung saan ko nailapag ang librong nakatulugan kong basahin kagabi, pagkababa ko kanina e narinig ko ang kinukwento ni Tatay kay Nanay na nacomatose daw ang isang kumpare nya dahil sa ipinakakalat ngayong 'text message' ng mga ilang tao na walang magawa sa buhay na 'patay' na raw si Manny Pacquiao. Die-hard Fans kasi ni Manny Pacquiao yung kumpare ng Tatay kong yon. Kaya siguro ganon na lang ang naging epekto sa kanya ng balitang yon. Sa totoo lang, nung una kong marinig yung mga kumakalat na balitang patay na raw si Manny Pacquiao dahil sa isang ambush e mga ilang minuto din ang hininto ng utak ko sa pag-iisip. Pinagnilay-nilayan ko kagad ang masasayang alaala ko habang kasama si Tatay na pinapanood ang nakaraang buwan lang na laban nya kay Solis. Sa totoo lang kasi, mukhang mabait na tao naman si Manny Pacquiao. At napakawalang puso naman ng gagawa sa kanya non. lalo na yung umimbento ng kumakalat ngayong text message laban sa kanya. Alam ko nauuso ngayon ang mga ambush-ambush na yan sa ilang tumatakbo na politiko. Nung nakaraang linggo nga lang, may napanood ako sa balita na isang politiko na tatakbong pagka-Mayor ang pinaulanan ng bala sa labas ng kanilang Commelec. Nakakaawa kung iisipin mo ang balitang yon, pero hindi na yan iba sa bansa natin tuwing sasapit ang eleksyon. 'Dirty Politics' ika nga ng iilan. Tsk! Tsk! Tsk!


Pagkalabas ko ng bahay, dumiretso ako sa tindahan ng tinapay para bumili ng aalmusalin. Kaso, lasma sa gedli! Wala na rin akong naabutang pandesal na tinda. Pinagpipilian ng utak ko kung lugaw kina Aling Mely na lang ang aalmusalin ko o magpapaluto na lang ako ng Lucky Me Pancit Canton kina Kuya Oca, makaraan ang ilang minutong pag-iisip habang naglalakad, nauwi ako sa Tipas Hopia..




Ang masasabi ko lang talaga ngayon







Mike Enriquez: "Anak ng hopia!! Ang sarap pala ng Tipas Hopia!!"
Posted by YHOTSKI at 01:09 AM | Ang hindi mapakale

May 11th, 2007

Chokolate, Achoko-choko!

"O-o-o thrown in all directions
You epitome of perfection
She's lost her will,
Time is standing still"

-The All American Rejects Time Stands Still







Matapos kong umatend sa isang hokus ng tumatakbong politiko dito sa lugar namin. Matapos kong maglaro ng basketball kanina. Matapos kong humigop ng mainit na Nissin Yakisoba habang nanonood ng Spider Man 3 sa DVD na wala namang kwenta dahil malabo ang kuwa. Matapos akong utusan ng Tatay ko na bumili ng Yosi na isang kaha. Andito ako ngayon sa loob ng Isetann Recto at namamakyaw ng sangkaterbang Gordoun Safari Chocolate.


Ito ngayon ang pagkaing kinahuhumalingan ko. Hindi naman talaga ako mahilig sa chokolate, pero ng matikman ko 'to ng disgrasyang pinasalubungan ako ng isa kong nakatatandang kapatid, nagsimula na ang aking pagkahumaling sa Gordound Safari Chocolate. Alipin na ako ngayon ng kanyang kasarapan. Hindi ko na alintana kung sumakit o masira man ang ngipin ko masayaran lang ng Safari Chocolate ang aking tiyan.


Sa pamamakyaw ko ngayon dito sa Isetann ng Safari Chocolate, isinugal ko na yung singkwenta pesos ko. Ilang Safari Chocolate din 'to. Pero sa totoo lang, kung ako siguro ay isang mayamang tao at maraming pera, hindi nyo ako makikita dito sa Pilipinas. Malamang nasa Australia ako at nginangatngat ko lahat ng Cadbury doon.



Mamaya e baka magpagupit ako. Makintab at Semikalbo na naman ako nito. Medyo mahaba na rin kasi yung buhok ko. Ayaw na ayaw ko pa naman e yung humahaba ang buhok ko. Masagwa tingnan dahil nga sa may pagkakulot ako. Nung minsan ngang tinangka kong magpahaba ng buhok, medyo lumalago pa lang e asar-talo na ko sa ilang kaibigan ko. Para daw akong si Eddie Gil. Nasanay kasi sila sa itsura kong semikalbo, kaya siguro ganon. Kaya nga iisa lang ang istilo ng gupit ko. Semikalbo.


Sa pagpapagupit ko mamaya, ipapasabay ko na ring ipaahit ang lumalagong bigote at goatee ko. Napagkakamalan na kasi ako ng Nanay ko na miyembro ng Abu Sayyaf e. Pero maraming nagsasabi na nakaka-arouse daw ako tingnan pag may bigote. Kamukha ko raw si Johnny Deep na parang si Orlando Bloom. (Yun e pagnasagasaan lang ng rumaragasang truck ng basura si Johnny Deep at Orlando Bloom ha!) Doon ko lang sila kamukha. Sabi naman ng isang kapatid ko, kamukha ko raw yung lalake sa commercial ng McDonald's. Yung sa McRice Burger. Ewan!! Nagdadalawang isip tuloy ako nito kung ipapaahit ko nga yung bigote at goatee ko =)
Posted by YHOTSKI at 08:16 AM | Ang hindi mapakale

May 12th, 2007

Bawal Mamasyal Sa Nayong Pilipino

"On an island in the sun
We’ll be playing and having fun
And it makes me feel so fine
I can’t control my brain"

-Weezer Island In The Sun








Sakay kaming lahat ng jeep na inarkila ng umalis kami dito sa amin ng alas-diyes ng umaga. Napagkasunduan kasi ng buong pamilya na pumunta sa 'Nayong Pilipino' kanina para i-celebrate ang kaarawan ng isang pamangkin kong si Bea.


Alas-onse ng ng tanghali ng makarating kami sa Nayong Pilipino. Pagkatapos naming mananghalian, ang iba sa'min ay inumpisihan na ang kasabikan sa pamamasyal. Samantalang ako naman e naghanap muna ng lugar na matutulugan. Mas trip ko kasi ang matulog muna ng oras na yon sa halip na mamasyal. At isa pa, ilang beses na 'ko nakapunta dito sa Nayong Pilipino. Yung una kong punta dito e yung excartion pa namin dati sa school nung Elementary pa 'ko, kaya wala ng thrill sa'ken ang lugar na 'to.


Tungkol naman sa nahanap kong lugar na matutulugan, badtrip! Dahil may nauna na sa'keng makatulog sa magandang lugar na merong pang duyan. Kilala ko pa kung sino yung natutulog. Yung driver ng jeep na inarkila namin at saka ang dalawang kapitbahay na sumama sa amin. Ang ginawa ko na lang e tumabi sa kanila, kaso, hindi rin ako nakatulog ng maayos dahil (una) Ang lakas maghilik nung driver ng jeep. Pakiramdam ko nga e parang may naghuhurimentadong biik na gustong kumawala sa tiyan niya sa lakas maghilik. Kung alam ko lang na matutulog din sya sa lugar na nakita ko, kung alam ko lang na ubod at saksakan sya ng lakas maghilik, inunahan ko na sana sya ng tulog. (pangalawa) Yung isa sa kapitbahay namin naman na sumama e nagka-kaskas ng ngipin kung matulog. (pangatlo) Kada sampung minuto ay gigisingin ka naman ng malakas na tunog ng papalipad na eroplanong Cebu Pacific sa katabing NAIA. Potek! Paano ka naman makakatulog ng ganon?! Kaya ang ginawa ko na lang ay sumama sa pamamasyal at pagmasdan kung gaano kasaya ang apat na pamangkin ko sa walang katapusang paglalakad habang namamasyal.


Sa totoo lang, kung meron mang isang kahilingan na pwedeng magkatotoo nung mga oras na pinagmamasdan ko ang saya sa mukha ng apat na pamangkin ko, ang hihilingin ko ay sana, maging musmos na lang ako para makasabay sa saya nila. Naiisip ko lang naman kasi na ang sarap siguro magpaalipin sa kasiyahang may layang tumawa, humagikgik katulad sa apat na pamangkin ko na nabubuhay pa sa laro't pagpapantasya.


Oo nga't madusing ako noon sa tuwing umuuwi ng bahay pagkatapos makipaglaro sa ilang kaibigan. Oo nga't masakit mangurot si Nanay sa tuwing pinagagalitan nya ko noon. Oo nga't mahapdi ang Agua Oxinada sa tuwing gagamutin ni Tatay ang sugat ko sanhi ng kakatakbo, pero okey lang! Kung iisipin, ang sarap talaga maging bata. Langya! Kung ano-ano na 'tong naiisip ko ha. Napasama yata yung hindi ko pagtulog kanina. hahaha. : l o l : 



Habang namamasyal kami kanina, napansin ko na malaki na ang pinagbago ng Nayong Pilipino. Hindi na sya kasing ganda ng dati. Bagama't nandoon pa rin naman yung mataas na bundok na inaakyat ko dati. Nandoon pa rin naman yung little Baguio. Nandoon pa rin yung Rice Terraces. Nandoon pa rin yung mga parang bahay ng Ifugao. Nandoon pa rin yung magandang bahay na ginaya sa Bigan, pero wala na yung Mindanao at Chocolate Hills. Napaalalahanan tuloy ako ng sinabi sa amin ng isang caretaker doon, malapit na raw ilipat sa Macapagal yung Nayong Pilipino. Yun siguro ang dahilan kung baket unti-unti ng nawawala yung madalas dayuhin ng bumibisita.


Bukod sa marami ng wala, marami na ring BAWAL na karatulang nagkalat ngayon sa Nayong Pilipino. BAWAL ang mag-bike kapag walang pangbayad. BAWAL umihi sa tabi-tabi. BAWAL ang mamitas ng mangga. BAWAL ang mamangka. BAWAL umakyat sa bundok. BAWAL ang magkalat. At malamang, sa darating na buwan o taon, hindi na malayong mabasa ko dito ang isang BAWAL na kinakatakot ko.

















Ang mamasyal sa Nayong Pilipino.












Posted by YHOTSKI at 11:43 AM | Ang hindi mapakale

May 14th, 2007

Saranggola Ni Pepe

"Oh, look what you've done
You've made a fool of everyone
Oh well, it seems likes such fun
Until you lose what you had won"

-Jet Look What You've Done






Dyahe mang sabihin, pero parang gusto ko na lang mamatay. Wala akong na-watcheran ngayong Eleksyon. Paano ba naman, yung sinusuportahan kong politiko, umayaw na sa pagtakbo. Yun pa naman yung inaasahan kong wawatcheran ko ngayon. Badtrip talaga dahil kinuwa pa naman akong coordinator nung isa kong kakilala. Si Ate Osang. At ang masakit pa nito, marami na 'kong nakuwang iba pang kakilala na gusto ring mag-watcher. Inaasahan din nila yung pagkuwa ko sa kanila. Nasira tuloy yung magandang imahe ko sa mga ilang taong naka-usap ko para mag-watcher. At ang isa pang masakit nito, hindi man lang ako inabisuhan ng kumuwa saken para maging coordinator na hindi na matutuloy yung pagtakbo ng sinusuportahan naming politiko. Naka-usap ko sya kagabi. Ang sabi, sigurado "daw", sigurado "daw" Hintayin ko na lang "daw" sya sa bahay nila at sya na "daw" ang magdadala ng mga gagamitin ng mga watcher pati na rin yung paaunang bayad.


E di hinintay ko sya.



Puti na ang uwak


Itim na ang tagak



Hindi pa rin sya dumarating. Namuti na yung mata ko sa kakahintay sa kanya, hindi pa rin dumarating. Hinintay ko talaga sya hanggang alas-dos ng madaling araw. Hindi dahil sa gustong-gusto kong mag-watcher at kumita ng konting pera, kundi hinintay ko sya dahil din sa ayokong mapahiya sa ilang mga taong nagtiwala saken sa pagkuwa ko sa kanila para maging watcher.



Asar ako sa mga taong walang pagpapahalaga sa damdamin ng iba. Yung tipo ng tao na hindi iniisip yung binitiwan nilang salita. Para kasi saken, kung hindi ka sigurado sa sasabihin mo, wag kang magbibitiw ng isang pangako. Kapareho lang yon ng kung wala kang sasabihing matino e mas makakabuting wag ka na lang magsalita. Dahil kahit anong itsura mo, at katayuan sa buhay, may mga taong andyan at handang magtiwala sayo. Simple lang naman diba? Ganon lang yon..


Sa pagkakataong ito, gusto kong humingi ng dispensa sa mga taong kinumpronta ko para maging watcher. Pacencia na kung naunsyame. Ang ilan sa inyo ay nakausap ko na. Maraming salamat at naintindihan nyo ko.




Para sa ibang kwento.


Nung isang araw naman, meron pang isang politiko na humingi ng tulong sa amin ng ilang kaibigan ko. Matagal na naming tinutulungan yung politiko na yon. Simple lang naman ang pinagawa nya sa amin. Paliparin ang Saranggola na nakasulat ang pagkalaki-laki nyang pangalan. Nung una, akala ko binibiro nya lang kami.

"Adik ata to eh!!" Sa isip-isip ko.


Pero nung ibilandra nya sa amin ang isang Saranggola na kasing laki ata ng Bus, e umabot ang ngiti ko hanggang sa tenga.

"Gusto ko to!!"

"Gusto ko to!!"



Ang usapan, May 14. Ala-siyete ng umaga e kailangang nasa ere na ang nasabing Saranggola para mapansin ng ilang botante. Ako na ang unang nagprinsenta sa ilang kaibigan ko na magpapalipad.


"Magaling ako dito" Sabi ko.


Kung alam lang nila, kahit nga boka-boka e pinapatus ko, Saranggola pa kaya! Masaya na rin maski papaano. Para akong kasali sa 'Bear Brand Kite Fest'. Kahit walang tulog sanhi ng kakahintay kay Ate Osang na nangako sakeng may mawa-watcheran "daw" kame na wala namang pinatunguhan. Doon ko na lang ibinuhos sa Saranggola ang lahat ng sama ng loob ko sa naunsyameng pagwa-watcher.

Ala-sais pa lang ng umaga, nagsisimula na kong magtangtang. Potah! Ang hirap paliparin. Ang laki kasi masyado. Tapos yung hangin pa e paiba-iba ng direksyon. Sabi ko nga sa isang kaibigan ko na katulong ko sa pagpapalipad,

"Tapos na botohan, hindi pa natin to napapalipad.."


Tinawanan lang ako ng mokong at biglang hirit,


"Bakit hindi na lang natin talian ng lobo?!"


Nice Idea!!


Buti na lang at bukas ang Paras Balloon sa mga oras na yon. Nakabili kami ng pitong lobo.


Kaya yon, Sa kauna-unahang pagkakataon sa history ng mga batikang Saranggolista, e namumukadkad sa ere ang kauna-unahang Saranggola Ni Pepe na may lobo sa Ulo.




Alas-onse na ng tanghali ng maka-boto ako. Dala ang magkahalong damdamin na poot at saya.

Poot- Dahil wala akong na-watcheran

Saya- Dahil ang sarap sa pakiramdam ng makapagpalipad ng Saranggola. Parang pangarap na nagtagumpay. Yun nga lang, sa tulong ng pitong lobo. : l o l : 


Sa pagpunta ko sa precinto kung saan ako nararapat bumoto, nakasalubong ko pa si Kuya Dikoy na nagturo sa akin kung nasaan daw ang aming precinto. Nung marating ko na ang itinuro sakeng precinto, nakasabay ko namang bumoto yung Tatay ng isang kaibigan ko, si Kuya Alex.





Hanggang dito na lang muna siguro ang blogs kong 'to.




Inaantok na ko..


















Posted by YHOTSKI at 01:16 AM | Ang hindi mapakale

May 28th, 2007

Panandaliang Aliw

"No sex, no drugs, no wine, no women
No fun, no sin, no you, no wonder it's dark
Everyone around me is a total stranger
Everyone avoids me like a psyched lone-ranger Everyone"

-The Vapors Turning Japanese




Niyaya ako ng isang kaibigan na pumunta sa may Bambang kanina. Ilang buwan na rin kaming hindi pumupunta doon para mamili ng damit. Tutal may binatbat naman ngayon ang bulsa ko, hindi ko na rin sya natanggihan. Bago kami nakarating sa Bambang, dumaan muna kami sa Isetann Recto. 'Sale' kasi ngayon na umaabot hanggang singkwenta pursyento. kaso, wala rin naman kaming nakursunadahang bilhin kaya paglabas ng Mall ay nilakad na lang namin ang papuntang Avenida para sumakay. Pero bago kami nakasakay, merong isang eksena na nangyari na hindi ko alam kung dapat ko bang ikatuwa o hindi. Ganito kasi ang wento.


Nag-aabang kami sa Avenida ng jeep na ang byahe ay Blumentrit. Tapos 'nun, may biglang lumapit sa amin na isang pusturang-pusturang babae. Humahalimuyak ang kanyang amoy, unat ang mahabang buhok, may kaputian na hindi naman gaanong katabaan, at sinisilaw ang mga mata naming dalawa ng kaibigan ko ng kanyang nakabilad na dibdib. Kung hindi ako nagkakamali, isa syang 'babaeng mababa ang lipad'. 'Pokpok' sa mas kilalang tawag. 'Puta' para sa mga balahura ang bibig.


Hindi man 'to nakakatuwang idagdag sa kwento, kilalang-kilala ang Avenida dahil sa pinamumugaran ito gabi-gabi o kahit yata tanghaling tapat ng mga babaeng kung bansagan ay 'Kalapating mababa ang lipad' Meron din minsang mga naglipanang holdaper at snatcher. Lalo na ngayon na mas pinaganda na ang lugar na ito at dinadayo ng tao, na binansagan naman ng iba na "Pokpok Park". Kung Manilenyo kang katulad ko, tiyak na alam mo 'tong sinasabi ko. Marinig lang ang 'Avenida' siguradong naka-rehistro na sa utak mo ang "Odion", "Snatcher", "Holdaper", "Hotel", at "Pokpok". Kaya hindi na kagulat-gulat kung makakakita ka dito sa Avenida ng mga babaeng nakaparada sa bangketa, na sa konting halaga'y kayang isugal ang kaluluwa nila. Minsan, may mga naliligaw ring "Adan" na nagpapanggap na "Eba" Ching!


Alam ko ang pwede mong isipin sa'ken ngayon dahil sa dami ng nalalaman ko sa Avenida. Pero nagkakamali ka sa pagkakataong ito. (hindi sa pagiging depensive..) Hindi na kasi iba sa'ken ang lugar na 'to. Dahil apat na taon rin akong nagpalakad-lakad sa lugar na 'to. Sa kadahilanang malapit lang dito ang aking pinanggalingang eskwelahan nung highschool pa 'ko. At kwento pa nga sa'ken ng ilang kaibigan ko, kung atat ka raw sa 'luto ng diyos' dito ka lang daw sa Avenida pupunta. Bukod daw kasi sa makakamura ka na, may additional ka pang sakit na AIDS at STD. Kwento lang sa'ken. Hindi ko pa nasusubukan. At WALA rin naman akong PLANONG subukan kahit pa sabihin 'mung libre. Mahirap na! Lalo na't sa panahon ngayon na hindi na safe ilagay ang iyong kaligayahan sa kung saan-saang butas.



Dati, kapag nakakakita ako ng mga babaeng Pokpok dito sa Avenida o kahit lang makarinig ako ng salitang Pokpok, hindi ko maiwasan ma-isip ang isang kalokohan. Ang kalokohan na yon ay kung ano kaya, inilalako na lang na parang paninda ang pagkababae ngayon ng isang babae.

"Puke! Puke! Puke kayon riyan!"


At kung magkakatotoo man ang kalokohang naiisip kong yan, paano kaya sabihin ng isang Pokpok ang kanyang hinaing kapag dumating sa puntong matumal ang inilalako nyang paninda.

"Badtrip! Kanina pa 'ko rumarampa, wala man lang lalakeng lumalapit sa'ken. Hindi yata araw ngayon ng mga puke eh!"


Bilang pagpapatuloy ng kwento; Pagkalapit ng babae, kinausap nya yung kaibigan ko. Hindi naman masyadong malayo yung distansya nilang dalawa sa'ken kaya dinig na dinig ko yung boses ng babae. Tinatanong ng babae kung 'naghahanap' daw kami. Na-getz ko kagad kung anong ibig sabihin ng babae sa sinasabi nyang 'naghahanap'. Umiling lang yung kaibigan ko at sinabing

"Nag-aabang lang kami ng jeep."


Tapos nun, saken naman bumaling ng tingin yung babae. (mga limang segundong tingin sa'ken..) Ikinabig nya uli ang tingin sa kaibigan ko.

"Itong kasama mo, naghahanap?"


Patay tayo dyan!! Kursunada pa yata ako nito ah. Kung inaakala nya na makukuwa nya 'ko sa pagbibilad nya ng hita't dibdiba e nagkakamali sya. Hindi pa ako ganon kadesperado. At isa pa, hindi ako kaladkaring lalake =p



Nung tumingin uli sa'ken yung babae, ngumiti lang ako. Isang ngiti na hindi ko pinaabot sa mata. Tinernuhan ko na rin ng pag-iling bilang patunay na hindi ako interesado sa inaalok nyang panandaliang aliw.



Nung mga sandaling yon na tinalikuran ako ng babae at lumakad na palayo sa'men, iniisip ko kung ano kaya ang pakiramdam 'nung babaeng yon sa tuwing tatanggihan ang inaalok nya ng mga tulad ko. Hindi lang naman siguro kaming dalawa ng kaibigan ko ang unang tumanggi sa kanya. (malamang, maraming-marami na..) Naiisip ko rin na, yung kinikita kaya ng babaeng yon sa pag-aalok nya ng kanyang puri e pinagtutustos nya sa pangangaylangan ng kanyang pamilya. Naiisip kaya ng babaeng 'yon na ang pagbebenta nya ng kanyang puri ay isang dahilan para mas lalong tapakan ang kanyang dignidad at buong pagkatao ng mga mapang-husgang mata. Mahirap siguro papasukin ang 'Diyos' sa puso ng mga babaeng tulad nila.


Kung sabagay, hindi mo rin naman basta-basta mahuhusgahan ang mga tulad nila na ganoon ang klase ng hanapbuhay. Hindi rin naman siguro nila ginusto na maging ganon.


Ang mahirap nga lang



Masama man sa paningin natin ang uri ng kanilang trabaho e kailangan nilang isantabi muna ang dangal at respeto sa sarili para lang sa mga praktikal na pamamaraan makaraos lang araw-araw.









"Blumentrit! Blumentrit! Blumentrit! Blumentrit! Tatlo na lang, lalarga na!"









******************


Ihinihingi ko po ng paumanhin kung mayroon mang tao na nalalaswaan sa paggamit ko ng salitang 'puke' sa itaas. Para po kasi sa'ken, lahat ng salita ay nararapat lang naman gamitin. Maging ang Titi, Puwet, pekpek, Pwerta man yan o ano. Nasa makitid na utak na lang ng tao sa tingin ko kung paano magiging bastos ang mga salita na yan.
Posted by YHOTSKI at 07:21 AM | 2 Ang hindi mapakale
« 2007/04 | 2007/06 »