Aliwan Ng Buhay

"But then you came along
Singing your song of love
And all the words are enter all about me
On the day you came along
Singing your song of love
Sing it loud
Sing it clear
That everyone hear"

-Orange & Lemons It's About Time






Naghahanap ako nung isang araw ng murang libro sa recto nang mapadaan ako sa isang pwesto ng mga nagtitinda ng pirated na CD. Napakinggan ko kasi yung bagong kanta ng Orange & Lemons na ang title “Ang Katulad Mong Walang Katulad.” Dahil maganda sa pandinig at wala pa ‘ko ng bago nilang album, napilitan tuloy akong bumili ng isang kopya.


Moonlane Gardens


Yan ang pangalan ng bagong album ngayon nang bandang Orange & Lemons. Gaya ng nauna na nilang mga album, hindi lang maganda ang tunog, maganda pa ang mensahe ng mga kanta. Kaya hindi nakakapanghinayang bumili ng mga CD nila. Sa totoo lang, sa dinami-dami ngayon ng nagsusulputang bagong mga banda, sila ang pinaka-gusto ko at hinahangaan. Katulad ng paghanga ko sa mga bandang Oasis, Muse, Snow Patrol, Coldplay, Jet, The Killers, Weezer, at Aqualung. Meron kasi silang sariling istilo ng pagkanta ng hindi ko nakikita sa ilan ngayong pinoy na mga banda. Kaya kung ako ang tatanungin, sila lang ang idol kong pinoy na banda. Bilib na bilib ako sa pag-aareglo nila ng tunog at lyrico ng bawat kanta.


Nasabi ko na ba sa inyo na kung bibigyan ako ng pagkakataong magkaroon ng bagong boses, ang pipiliin ko ay yung boses ni Clementine Castro? (vocalist at lead guitarist ng Orange & Lemons..) Oo! Seryoso.. Kung pwede lang magkaroon ng bagong boses, sa kanya ang pipiliin ko. Alam ko maganda rin ang boses ni Mcoy Fundales (isa pang vocalist ng Orange & Lemons..) pero mas kursunada ko yung boses ni Clem. Trip na trip ko yung british accent nya kapag kumakanta. Kung napakinggan muna yung kanta nilang “Caught In A Line” , “Yer So Special” at “Let Me” na ginawang theme ng isang sikat na brand ng shampoo, na ngayon ay kasama sa Moonlane Gardens, tiyak, magugustuhan mo rin yung boses at british accent ni Clem. Pero pwede na rin sa’ken yung boses ni Steven Tyler (vocalist naman ‘yon ng bandang Aerosmith..) Wala lang! Nangangarap lang naman kasi akong makanta yung “Amazing” at “I Don’t Want To Miss A Thing” =)


Hindi lang naman boses ni Clem ang hinahangaan ko. Bilib din ako sa pagiging makata nya sa pagsusulat ng mga kanta. Sabi nya nga sa isang track dito sa Moonlane Gardens


“700 miles
My eyes I get to cast to look up on you
And distances that you allow me and touch of your hand
To taste of your precious lips, moving scent.
My other senses are useless, your voice is enough
Multiply with hundreds of messages and images
To snare me in such a short period of time
Im your’s now, as your mine.
700 miles away for a three for mones of sweetness in light
All lives are engage
And when the time comes, my other senses finally find you
My love, will than be multiply, ten folds.”



Patay sila dyan!! Makatang-makata diba? Kung mapapakinggan mo lahat ng kanta nila, masasabi mo na mahusay talaga silang banda. May istilo silang angat sa iba. Kung nakahiligan mo dati ang mga kanta ng The Beatles tulad ko. At kilala mo ang bandang The Smiths, sigurado, swak sa pandinig mo ang mga kanta nila.


Sa ngayon, dalawang araw ko nang paulit-ulit na pinakikinggan ang album nilang Moonlane Gardens. Maganda lahat ng kanta, pero meron doong kanta na gustong-gusto ko. Ang title “It’s About Time.”








http://en.wikipedia.org/wiki/Orange_and_Lemons