July 6th, 2007
Dating Kaklase
"Don't it always seem to go
That you don't know what you got 'til it's gone
They paved paradise, and put up a parking lot"
-Counting Crows(feat)Vanessa Carlton, Big Yellow Taxi
Haaaaayyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyy...
Salamat, nakapag-blogs din.. Tagal na rin akong walang post. Masyado kasi akong naging busy sa buhay ko sa labas ng Internet kaya mahabang "Haaaayyyyyy" ang simula ng entry na 'to.
Kahapon, papunta ako sa isang lugar malapit sa pinanggalingan kong eskwelahan, pababa ako ng Jeep ng bigla akong mahagip ng rumaragasang Taxi. Ga-buhok lang ang pagitan ng katawan ko sa Taxing humaharurot ng andar. Malamang nagmamadaling makakuwa ng pasahero. Sorry sa Nanay at Tatay ko pati na rin sa driver at magulang ng taxi driver na pinaulanan ko ng "Putanginamo!"
Dala lang kasi ng galit kaya hindi ko napigilang mapa-mura. Paano ba naman, nasa likod ng jeep na sinasakyan ko yung taxi na humarurot ng mabilis. At ang nakaka-asar pa non, alam nya na ngang huminto yung jeep sa unahan nya, nakuwa pang magpatakbo ng mabilis. Hindi ba sya driver? Kapag huminto ang sasakyan sa harapan mo, dalawa lang ang ibig sabihin, kung hindi bababa ang sakay, tumirik ang makina at nangangailangan ng taga-tulak. (pwede ring posporo..) Ganon lang naman diba? At ang isa pang nakaka-asar na talaga namang tinamaan ng magaling, nag-hand signal na nga ako sa kanya para malaman nya na tatawid ako, Langya! humarurot pa rin ng takbo.
Mamatay ako ng wala sa oras. Nang walang kalaban-laban. Maraming dahilan kung bakit namamatay ang isang tao. May namamatay sa malubhang sakit, may namamatay sa sakuna, may namamatay dahil sa galit ng kalikasan, may namamatay sa nag-crash na eroplano, may namamatay sa lumulubog na barko, may namamatay sa bombang itinatanim ng mga walangyang terorista, may namamatay dahil may pumapatay, at may namamatay sa sobrang katandaan. Pero kung mamamatay ako sa sagasa ng taxi, hindi ko yata mapapatawad ang aking sarili. O kung hindi man sa sagasa ng taxi, sa katangahan ng driver ng jeep na nasakyan ko na hindi muna naisip na itabi bago ako pababain. Alam ko hindi naman natin mapipili ang ating kapalaran. Lahat naman tayo ay may hangganan. At kung ano man ang dahilan ng kamatayan ng isang tao, pareho lang naman yon. Patay pa rin sya. Sabi nga ng isang kong kaklase dati nung college pa ko.
"Okey lang kung hindi mo pa oras talaga, pero kung hindi mo pa nga oras, pero lasug-lasug naman ang katawan mo, bulag ka na o di kaya e lumpo ka na, ano pang silbi mo non?"
Buti sana, kung ang magiging dahilan ng pagkamatay ko e nagpaka-bayani ako at may tinulungan akong isang tao na naholdap sa Lawton, o isang matandang ginang na masasagasaan sa kanyang pagtawid sa kakalsadahan at tinulungan ko. Tipong mga ganon. May kabuluhan.
Pero, siguro, kung meron akong taglay na kapangyarihan tulad ng kay Cris Johnson (Nicolas Cage) sa pelikulang "NEXT" Hindi siguro aabot sa puntong muntik na 'kong mahagip ng Taxi. Kung nagkakatotoo lang talaga ang lahat ng kahilingan. Isa yon sa hihilingin ko. =p
Nitong mga nakaraang buwan naman, napansin ko na nakikita at nagpaparamdam uli sa'ken yung mga dati kong naging kaklase. Nung isang araw, habang lulan ako ng pampasaherong sasakyan papuntang Cubao, nakasakay ko yung dati kong kaklase nung Grade 4 na si Jeff. Sya ang unang pumansin sa'ken sa pagtatanong ng "bayad ka na ba Julius?" Nasa bandang likod ko sya. pagitan lang namin ay isang pasahero. Hindi ko pa sya kagad nakilala dahil mukha ng tatay ang itsura nya. Natuwa ako dahil matagal na kong walang balita tungkol sa kanya. Grade 4 ko lang sya naging kaklase dahil ako ay nalagay sa section 2 at sya ay sa section 3. Mga ilang buwan lang nun ang lumipas, nabalitaan ko na ililipat na daw sya ng mga magulang nya sa ibang eskwelahan.
Tapos, nung minsang nanonood naman ako ng Eat Bulaga, nakita ko naman na isa sa mga contestant sa larong "Your On The Spot" yung kaklase ko nung Highschool na si Emerson. Tawa ako ng tawa habang pinapanood sya. Sa isip-isip ko, "Mukhang matindi ang pangangaylangan ha!" Dati kasi, sa school, hindi mo yun makikita na magtataas ng kamay para lang sumagot. Mahilig lang yon makinig at magbutas ng bangko. Pero sa TV, kaway ng kaway habang sinasabayan ng 'Pag-Tak-tak!' At sa panonood kong 'yon, nalaman ko na isa na pala syang taxi driver (hindi kaya sya yung muntik ng sumagasa saken?) Pamilyado na syang tao at may dalawa ng anak. Malaki na talaga ang pinagbago nya. Wala yatang kasing pangit yung bago kami naging magkaibigan non e muntik pa kaming magsuntukan dahil nilagyan ko ng pusa yung mga alaga nyang kalapati.
Nung minsang mag-simba naman ako, nakatabi ko yung dati ko ring kaklase sa Elementary na si Irish. Kung hindi pa inutos nung pare na magbatian kami ng "Peace be with you" e hindi ko pa sya makikita dahil nasa unahan ko sya. Nagulat pa ko dahil tumambad saken ang buntis na nyang kalagayan. Kaklase ko naman sya simula Grade 3 hanggang Grade 6 kaya ka-close ko sya. Sya ang inspirasyon ko noon sa eskwelahan. Mahirap papasukin ang paa ko sa loob ng classroom pag hindi ko sya nakikita at nakakasabay sa pila. Pero sayang, hindi nagtagal ang aming loveteam. Ewan ko ba, pero hindi talaga ako nagkalakas ng loob na ligawan sya noon. Sya kasi yung tipo ng babae na kung ituring ko e 'piso tamang barko' Alam mo yon! Yung tipong pag-napasagot mo, para kang tumaya ng piso at tumama ka ng barko. Bukod sa maganda na, mabait pa.
Pagkatapos ng misa na yon, plano ko na talagang magpaalam sa kanya, kaso naunahan nya ko ng pagsasalita.
"Kamusta ka na! Nuxx ang gwapo natin ha! At pumuti ka. Ikaw ba yan Julius?!"
Hindi pa rin sya nagbabago. Taglay nya pa rin ang pagiging bolera. Mangahas ba namang sabihan ako ng 'GWAPO'? Sasabihin ko nga sana sa kanya nung sinabihan nya ko ng 'pumuti' ka
"Talaga! Sabi nga rin ng mga barkado ko, Wow pare! Pumuputi ka a! Ang sabi ko naman e di mag Likas Papaya na rin kayo!"
Kaso lang, baka hindi nya alam yung commercial na yon sa TV dati, hindi pa sya matawa. Kaya tumahimik na lang ako at nginitian sya. Kabisado ko ang karakas nya. Kapag tipo ng pakikipag-usap nya sayo e pinupuri ka, gusto nya lang magpatianod nun ng kwentuhan. Magaling sya sa mga ganong istilo ng pakikipag-usap. At may pagka-exageration pa sya minsan at mahilig magpalawak ng sasabihin. Kung baga sa tigyawat, sa kwento nya e kaya nya itong palakihin na parang pigsa. Pero ang kagandahan lang kaya naging malapit ang loob ko sa kanya, hindi sya plastik na tao. Maboka lang talaga.
"Eto gwapo pa rin!" Lumaki na ulo ko at bigla kong nasakyan ang pagka-bolera nya.
Ang kamustahan na yon ay tumagal ng ilang oras, na nauwi sa pagkain sa isang Fast food na kung saan "Bida ang Sarap"
Hindi ko na iniisip na makikita ko pa uli ang mga dati kong naging kaklase. Mga abala na rin kasi kami sa sari-sarili naming mga buhay. Pero hindi ko rin maitatanggi na paminsan-minsan, sinasamsam ko pa rin ang aming mga gunita.
Kung maibabalik ko lang talaga ang nakalipas.
That you don't know what you got 'til it's gone
They paved paradise, and put up a parking lot"
-Counting Crows(feat)Vanessa Carlton, Big Yellow Taxi
Haaaaayyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyy...
Salamat, nakapag-blogs din.. Tagal na rin akong walang post. Masyado kasi akong naging busy sa buhay ko sa labas ng Internet kaya mahabang "Haaaayyyyyy" ang simula ng entry na 'to.
Kahapon, papunta ako sa isang lugar malapit sa pinanggalingan kong eskwelahan, pababa ako ng Jeep ng bigla akong mahagip ng rumaragasang Taxi. Ga-buhok lang ang pagitan ng katawan ko sa Taxing humaharurot ng andar. Malamang nagmamadaling makakuwa ng pasahero. Sorry sa Nanay at Tatay ko pati na rin sa driver at magulang ng taxi driver na pinaulanan ko ng "Putanginamo!"
Dala lang kasi ng galit kaya hindi ko napigilang mapa-mura. Paano ba naman, nasa likod ng jeep na sinasakyan ko yung taxi na humarurot ng mabilis. At ang nakaka-asar pa non, alam nya na ngang huminto yung jeep sa unahan nya, nakuwa pang magpatakbo ng mabilis. Hindi ba sya driver? Kapag huminto ang sasakyan sa harapan mo, dalawa lang ang ibig sabihin, kung hindi bababa ang sakay, tumirik ang makina at nangangailangan ng taga-tulak. (pwede ring posporo..) Ganon lang naman diba? At ang isa pang nakaka-asar na talaga namang tinamaan ng magaling, nag-hand signal na nga ako sa kanya para malaman nya na tatawid ako, Langya! humarurot pa rin ng takbo.
Mamatay ako ng wala sa oras. Nang walang kalaban-laban. Maraming dahilan kung bakit namamatay ang isang tao. May namamatay sa malubhang sakit, may namamatay sa sakuna, may namamatay dahil sa galit ng kalikasan, may namamatay sa nag-crash na eroplano, may namamatay sa lumulubog na barko, may namamatay sa bombang itinatanim ng mga walangyang terorista, may namamatay dahil may pumapatay, at may namamatay sa sobrang katandaan. Pero kung mamamatay ako sa sagasa ng taxi, hindi ko yata mapapatawad ang aking sarili. O kung hindi man sa sagasa ng taxi, sa katangahan ng driver ng jeep na nasakyan ko na hindi muna naisip na itabi bago ako pababain. Alam ko hindi naman natin mapipili ang ating kapalaran. Lahat naman tayo ay may hangganan. At kung ano man ang dahilan ng kamatayan ng isang tao, pareho lang naman yon. Patay pa rin sya. Sabi nga ng isang kong kaklase dati nung college pa ko.
"Okey lang kung hindi mo pa oras talaga, pero kung hindi mo pa nga oras, pero lasug-lasug naman ang katawan mo, bulag ka na o di kaya e lumpo ka na, ano pang silbi mo non?"
Buti sana, kung ang magiging dahilan ng pagkamatay ko e nagpaka-bayani ako at may tinulungan akong isang tao na naholdap sa Lawton, o isang matandang ginang na masasagasaan sa kanyang pagtawid sa kakalsadahan at tinulungan ko. Tipong mga ganon. May kabuluhan.
Pero, siguro, kung meron akong taglay na kapangyarihan tulad ng kay Cris Johnson (Nicolas Cage) sa pelikulang "NEXT" Hindi siguro aabot sa puntong muntik na 'kong mahagip ng Taxi. Kung nagkakatotoo lang talaga ang lahat ng kahilingan. Isa yon sa hihilingin ko. =p
Nitong mga nakaraang buwan naman, napansin ko na nakikita at nagpaparamdam uli sa'ken yung mga dati kong naging kaklase. Nung isang araw, habang lulan ako ng pampasaherong sasakyan papuntang Cubao, nakasakay ko yung dati kong kaklase nung Grade 4 na si Jeff. Sya ang unang pumansin sa'ken sa pagtatanong ng "bayad ka na ba Julius?" Nasa bandang likod ko sya. pagitan lang namin ay isang pasahero. Hindi ko pa sya kagad nakilala dahil mukha ng tatay ang itsura nya. Natuwa ako dahil matagal na kong walang balita tungkol sa kanya. Grade 4 ko lang sya naging kaklase dahil ako ay nalagay sa section 2 at sya ay sa section 3. Mga ilang buwan lang nun ang lumipas, nabalitaan ko na ililipat na daw sya ng mga magulang nya sa ibang eskwelahan.
Tapos, nung minsang nanonood naman ako ng Eat Bulaga, nakita ko naman na isa sa mga contestant sa larong "Your On The Spot" yung kaklase ko nung Highschool na si Emerson. Tawa ako ng tawa habang pinapanood sya. Sa isip-isip ko, "Mukhang matindi ang pangangaylangan ha!" Dati kasi, sa school, hindi mo yun makikita na magtataas ng kamay para lang sumagot. Mahilig lang yon makinig at magbutas ng bangko. Pero sa TV, kaway ng kaway habang sinasabayan ng 'Pag-Tak-tak!' At sa panonood kong 'yon, nalaman ko na isa na pala syang taxi driver (hindi kaya sya yung muntik ng sumagasa saken?) Pamilyado na syang tao at may dalawa ng anak. Malaki na talaga ang pinagbago nya. Wala yatang kasing pangit yung bago kami naging magkaibigan non e muntik pa kaming magsuntukan dahil nilagyan ko ng pusa yung mga alaga nyang kalapati.
Nung minsang mag-simba naman ako, nakatabi ko yung dati ko ring kaklase sa Elementary na si Irish. Kung hindi pa inutos nung pare na magbatian kami ng "Peace be with you" e hindi ko pa sya makikita dahil nasa unahan ko sya. Nagulat pa ko dahil tumambad saken ang buntis na nyang kalagayan. Kaklase ko naman sya simula Grade 3 hanggang Grade 6 kaya ka-close ko sya. Sya ang inspirasyon ko noon sa eskwelahan. Mahirap papasukin ang paa ko sa loob ng classroom pag hindi ko sya nakikita at nakakasabay sa pila. Pero sayang, hindi nagtagal ang aming loveteam. Ewan ko ba, pero hindi talaga ako nagkalakas ng loob na ligawan sya noon. Sya kasi yung tipo ng babae na kung ituring ko e 'piso tamang barko' Alam mo yon! Yung tipong pag-napasagot mo, para kang tumaya ng piso at tumama ka ng barko. Bukod sa maganda na, mabait pa.
Pagkatapos ng misa na yon, plano ko na talagang magpaalam sa kanya, kaso naunahan nya ko ng pagsasalita.
"Kamusta ka na! Nuxx ang gwapo natin ha! At pumuti ka. Ikaw ba yan Julius?!"
Hindi pa rin sya nagbabago. Taglay nya pa rin ang pagiging bolera. Mangahas ba namang sabihan ako ng 'GWAPO'? Sasabihin ko nga sana sa kanya nung sinabihan nya ko ng 'pumuti' ka
"Talaga! Sabi nga rin ng mga barkado ko, Wow pare! Pumuputi ka a! Ang sabi ko naman e di mag Likas Papaya na rin kayo!"
Kaso lang, baka hindi nya alam yung commercial na yon sa TV dati, hindi pa sya matawa. Kaya tumahimik na lang ako at nginitian sya. Kabisado ko ang karakas nya. Kapag tipo ng pakikipag-usap nya sayo e pinupuri ka, gusto nya lang magpatianod nun ng kwentuhan. Magaling sya sa mga ganong istilo ng pakikipag-usap. At may pagka-exageration pa sya minsan at mahilig magpalawak ng sasabihin. Kung baga sa tigyawat, sa kwento nya e kaya nya itong palakihin na parang pigsa. Pero ang kagandahan lang kaya naging malapit ang loob ko sa kanya, hindi sya plastik na tao. Maboka lang talaga.
"Eto gwapo pa rin!" Lumaki na ulo ko at bigla kong nasakyan ang pagka-bolera nya.
Ang kamustahan na yon ay tumagal ng ilang oras, na nauwi sa pagkain sa isang Fast food na kung saan "Bida ang Sarap"
Hindi ko na iniisip na makikita ko pa uli ang mga dati kong naging kaklase. Mga abala na rin kasi kami sa sari-sarili naming mga buhay. Pero hindi ko rin maitatanggi na paminsan-minsan, sinasamsam ko pa rin ang aming mga gunita.
Kung maibabalik ko lang talaga ang nakalipas.
Posted by YHOTSKI at 01:13 AM | Ang hindi mapakale
