November 17th, 2007
Ipis Mas May Isip
"Goodnight, goodnight
You're embarrassing me
You're embarrassing you
So goodnight, goodnight
Walk away from the door
Walk away from my life
So Goodnight"
-Hot Hot Heat, Goodnight Goodnight
Kung hindi mo kursunada ang kanta, kailangan mo ba talagang manghusga?
Kung hindi mo trip ang aking musika, pwede ka namang magtakip ng tenga diba?
Pero bakit mo kailangang burahin pa ang aking folder ng kanta sa desktop ng computer?
Naasar ako, may mabait na katrabaho ko ang nagbura ng mga folder ng kanta ko para lang isulong ang kanyang sariling interest sa harap ng computer at malakas na tunog ng speaker. Ni walang pasabi-sabi, ni walang abiso sa’ken, basta lang binura. Buti sana kung madaling i-download ang mga kanta na yon. HINDI e! Naiisip nya kaya yung mga araw na halos nangungupit ako ng oras sa trabaho para lang isa-isang i-download ang mga kantang yon sa Bearshare? Naiisip nya kaya, na yung ilan doon e niripped ko pa mula sa CD para lang mailagay sa desktop? Arrggghhh..
Kilala ko kung sino sa katrabaho ko ang nang-hudas sa folder ng kanta ko. Kahit kaylan talaga, hindi na kami nagka-sundo. Kahit na sa anong bagay. Kung naiimagine mo nga ang aming relasyon, para kaming magsyota na laging nag-aaway.
Kailangang magkaroon ng hustisya ang pagkawala ng folder ng kanta ko.
Kailangan. Kailangan.. Arrggghhh!!!
Tuwing aalis ako ng bahay para pumasok sa trabaho, lagi kong bitbit ang loyal ko sa’king mp4. (wala akong pambili ng iPod) Dito nakaload ang one fourth ng music library sa utak ko. Makakalimutan ko ang ID ko sa trabaho. Makakalimutan ko ang screwdriver na madalas kong karamay sa paggawa ng computer, at makakaligtaan ko ang baon kong pera pambili ng pagkain para mabuhay ng pansamantala, pero ang loyal kong mp4, Hindi. Para syang matalik kong kaibigan na di ko pwedeng iwan.
Sa totoo lang, masarap ang may dalang music player. Imaginin mo na lang, nakasakay ka ng LRT1 tapos pinakikinggan mo ang kanta ng The Beatles na “Something” O di kaya e naririnig mo yung boses ni John Lenon habang kumakanta ng “Woman”. O kung nasa-FX ka naman tapos pinakikinggan mo yung kanta ng Orange & Lemons na “Its About Time”
Talagang mare-relax ka diba? Imaginin mo, naglalakad ka sa kahabaan ng Taft, tapos pinakikinggan mo yung kanta ng Toploader na “Dancing In The Moonlight” Malamang pagtawid mo sa kalsada e masagasaan ka dahil nagsasayaw ka. Hahaha!! Idagdag mo pa sa pakikinig ang kanta ng mga sikat na banda gaya ng Hot Hot Heat, Jet, Phoenix, Snow Patrol, Aqualung, Razorlight, Coldplay, Maroon 5, at Keane.
Haaaaay. Sarap talaga ng may mp4.
Naranasan mo na ba yung may gagawin ka. Pero nakalimutan mo
kung ano yung gagawin mo? Yung pinagsisigawan ng utak mo na “may gagawin ka!” Pero nakalimutan mo kung ano yon. Ako, ilang beses na nangyayare saken ‘to. Yung bigla-bigla e napapahinto ako at nakakalimutan ko yung gagawin ko. Kung hindi ko pa makikita o maririnig kung ano yung gagawin ko, hindi ko pa maaalala. Kanina nga, kung di pa dumapo yung ipis na lumilipad sa sapatos ko, hindi ko maaalala na maglalaba pala ako ng sapatos. O siguro marami lang akong iniisip kaya ganito. Haaaay
Hindi ko alam kung anong gustong ipahiwatig saken ng mga pagkakataon na ‘to. Nung isang araw kasi, sakay ako ng LRT1 ng may makasakay akong isang pasaherong pilay. Tipong kailangan nya pa talagang gumamit ng saklay para lang makalakad ng matino. Nung una, hindi ko pa sya napansin dahil nagsisiksikan kami lahat sa loob ng LRT1. Sa sobrang sikip nga sa loob, bukod sa nagpapalitan na kami ng amoy, hindi ko pa alam kung may nagbubukas na ng zipper ng bag ko o dinudukutan na ko.
Kahapon naman, dalawang costumer namin ang may bali sa kamay. Yung may semento? Oo! Ganon na ganon. At pareho silang sa kanang kamay ang tama. Yung isa nga lang medyo hindi ko trip tingnan. Paano kasi, kadiri. May nakalabas na bakal yung sa bali nya. Yung parang antenna na nilalagay sa bubungan ng bahay? Ganon. Eeewww!!
Tapos nung isang-isang-isang-isang araw, (matagal na kasi yon) nanonood ako ng TV ng ibalita sa TV Patrol World na may isang batang dose anyos na nagngangalang Marianete Amper, taga Davao City ang nagpakamatay sa sobrang kahirapan. Langya! Minsanan na nga lang ako ngayon nakakapanoond ng TV, ganitong balita pa ang sasalubong saken.
Pero seryoso, nahabag talaga ako ng husto doon sa napanood kong batang nagpakamatay. Lalo na nung malamang isa sa mga dahilan ng kanyang pagpapakamatay e wala lang maibigay na pera pambaon sa eskwela ang kanyang mga magulang na laging nag-aaway.
Mahirap maging mahirap. At sa tingin ko may mali talaga kapag pera na ang nagdidikta sa buhay ng isang tao. Buhay nga naman.
Minsan na kong nahabag sa isang balita. Medyo mga ilang linggo na rin ang nakakalipas ng mabalitaan ko naman na naaksidente ang isa sa mga hinahangaan kong abugado sa Pilipinas na si Atty Rene Saguisag kasama ang kanyang asawa at driver. Kung hindi mo sya kilala, Dati syang Senador at naging abugado ni Erap. Yung nangyare naman sa kanya e car accident. Ang malungkot lang nun, habang sya ay lantang gulay at kasalukuyang nagpapagaling sa Ospital, hindi nya pa alam (at hindi pa pinapaalam sa kanya ng mga doktor) na ang kanyang asawa ay hindi nakaligtas sa nasabing sakuna.
Ayoko na ngang ituloy yung kwento, nalulungkot lang ako.
Tungkol naman sa seryosong bagay, Sinabi sa’ken ng OIC namin na sa katapusan daw ng buwan na ito ay regular na ko.. Yihaa… Sa wakas, mararanasan ko na rin ang pakiramdam ng isang regular na empleyado. Pero sa isang banda, sayang din dahil hindi na naman ako magtatagal dito sa trabahong pinapasukan ko. May plano na rin kasi akong mag-resign sa Enero. Sa maraming dahilan na hindi ko na kayang ipaalam.
Tingnan mo nga naman, napahaba na tuloy tong pagba-blogs ko. Napaghahalata tuloy na masyado na kong busy sa buhay ko sa labas ng Internet. Kaya ngayon na lang uli ako nakapag-blogs. Hehe..
Tama na muna ‘to. Kanina pa kasi ako tinatanong ng mamang bantay dito sa computer shop kung mag-eextend daw ako. Sabi ko naman, "la-log-out ko lang ‘tong Friendster ko." Pero ang totoo, kanina pa naka-log-out, Tinatapos ko lang tong post ko.
You're embarrassing me
You're embarrassing you
So goodnight, goodnight
Walk away from the door
Walk away from my life
So Goodnight"
-Hot Hot Heat, Goodnight Goodnight
Kung hindi mo kursunada ang kanta, kailangan mo ba talagang manghusga?
Kung hindi mo trip ang aking musika, pwede ka namang magtakip ng tenga diba?
Pero bakit mo kailangang burahin pa ang aking folder ng kanta sa desktop ng computer?
Naasar ako, may mabait na katrabaho ko ang nagbura ng mga folder ng kanta ko para lang isulong ang kanyang sariling interest sa harap ng computer at malakas na tunog ng speaker. Ni walang pasabi-sabi, ni walang abiso sa’ken, basta lang binura. Buti sana kung madaling i-download ang mga kanta na yon. HINDI e! Naiisip nya kaya yung mga araw na halos nangungupit ako ng oras sa trabaho para lang isa-isang i-download ang mga kantang yon sa Bearshare? Naiisip nya kaya, na yung ilan doon e niripped ko pa mula sa CD para lang mailagay sa desktop? Arrggghhh..
Kilala ko kung sino sa katrabaho ko ang nang-hudas sa folder ng kanta ko. Kahit kaylan talaga, hindi na kami nagka-sundo. Kahit na sa anong bagay. Kung naiimagine mo nga ang aming relasyon, para kaming magsyota na laging nag-aaway.
Kailangang magkaroon ng hustisya ang pagkawala ng folder ng kanta ko.
Kailangan. Kailangan.. Arrggghhh!!!
Tuwing aalis ako ng bahay para pumasok sa trabaho, lagi kong bitbit ang loyal ko sa’king mp4. (wala akong pambili ng iPod) Dito nakaload ang one fourth ng music library sa utak ko. Makakalimutan ko ang ID ko sa trabaho. Makakalimutan ko ang screwdriver na madalas kong karamay sa paggawa ng computer, at makakaligtaan ko ang baon kong pera pambili ng pagkain para mabuhay ng pansamantala, pero ang loyal kong mp4, Hindi. Para syang matalik kong kaibigan na di ko pwedeng iwan.
Sa totoo lang, masarap ang may dalang music player. Imaginin mo na lang, nakasakay ka ng LRT1 tapos pinakikinggan mo ang kanta ng The Beatles na “Something” O di kaya e naririnig mo yung boses ni John Lenon habang kumakanta ng “Woman”. O kung nasa-FX ka naman tapos pinakikinggan mo yung kanta ng Orange & Lemons na “Its About Time”
Talagang mare-relax ka diba? Imaginin mo, naglalakad ka sa kahabaan ng Taft, tapos pinakikinggan mo yung kanta ng Toploader na “Dancing In The Moonlight” Malamang pagtawid mo sa kalsada e masagasaan ka dahil nagsasayaw ka. Hahaha!! Idagdag mo pa sa pakikinig ang kanta ng mga sikat na banda gaya ng Hot Hot Heat, Jet, Phoenix, Snow Patrol, Aqualung, Razorlight, Coldplay, Maroon 5, at Keane.
Haaaaay. Sarap talaga ng may mp4.
Naranasan mo na ba yung may gagawin ka. Pero nakalimutan mo
kung ano yung gagawin mo? Yung pinagsisigawan ng utak mo na “may gagawin ka!” Pero nakalimutan mo kung ano yon. Ako, ilang beses na nangyayare saken ‘to. Yung bigla-bigla e napapahinto ako at nakakalimutan ko yung gagawin ko. Kung hindi ko pa makikita o maririnig kung ano yung gagawin ko, hindi ko pa maaalala. Kanina nga, kung di pa dumapo yung ipis na lumilipad sa sapatos ko, hindi ko maaalala na maglalaba pala ako ng sapatos. O siguro marami lang akong iniisip kaya ganito. Haaaay
Hindi ko alam kung anong gustong ipahiwatig saken ng mga pagkakataon na ‘to. Nung isang araw kasi, sakay ako ng LRT1 ng may makasakay akong isang pasaherong pilay. Tipong kailangan nya pa talagang gumamit ng saklay para lang makalakad ng matino. Nung una, hindi ko pa sya napansin dahil nagsisiksikan kami lahat sa loob ng LRT1. Sa sobrang sikip nga sa loob, bukod sa nagpapalitan na kami ng amoy, hindi ko pa alam kung may nagbubukas na ng zipper ng bag ko o dinudukutan na ko.
Kahapon naman, dalawang costumer namin ang may bali sa kamay. Yung may semento? Oo! Ganon na ganon. At pareho silang sa kanang kamay ang tama. Yung isa nga lang medyo hindi ko trip tingnan. Paano kasi, kadiri. May nakalabas na bakal yung sa bali nya. Yung parang antenna na nilalagay sa bubungan ng bahay? Ganon. Eeewww!!
Tapos nung isang-isang-isang-isang araw, (matagal na kasi yon) nanonood ako ng TV ng ibalita sa TV Patrol World na may isang batang dose anyos na nagngangalang Marianete Amper, taga Davao City ang nagpakamatay sa sobrang kahirapan. Langya! Minsanan na nga lang ako ngayon nakakapanoond ng TV, ganitong balita pa ang sasalubong saken.
Pero seryoso, nahabag talaga ako ng husto doon sa napanood kong batang nagpakamatay. Lalo na nung malamang isa sa mga dahilan ng kanyang pagpapakamatay e wala lang maibigay na pera pambaon sa eskwela ang kanyang mga magulang na laging nag-aaway.
Mahirap maging mahirap. At sa tingin ko may mali talaga kapag pera na ang nagdidikta sa buhay ng isang tao. Buhay nga naman.
Minsan na kong nahabag sa isang balita. Medyo mga ilang linggo na rin ang nakakalipas ng mabalitaan ko naman na naaksidente ang isa sa mga hinahangaan kong abugado sa Pilipinas na si Atty Rene Saguisag kasama ang kanyang asawa at driver. Kung hindi mo sya kilala, Dati syang Senador at naging abugado ni Erap. Yung nangyare naman sa kanya e car accident. Ang malungkot lang nun, habang sya ay lantang gulay at kasalukuyang nagpapagaling sa Ospital, hindi nya pa alam (at hindi pa pinapaalam sa kanya ng mga doktor) na ang kanyang asawa ay hindi nakaligtas sa nasabing sakuna.
Ayoko na ngang ituloy yung kwento, nalulungkot lang ako.
Tungkol naman sa seryosong bagay, Sinabi sa’ken ng OIC namin na sa katapusan daw ng buwan na ito ay regular na ko.. Yihaa… Sa wakas, mararanasan ko na rin ang pakiramdam ng isang regular na empleyado. Pero sa isang banda, sayang din dahil hindi na naman ako magtatagal dito sa trabahong pinapasukan ko. May plano na rin kasi akong mag-resign sa Enero. Sa maraming dahilan na hindi ko na kayang ipaalam.
Tingnan mo nga naman, napahaba na tuloy tong pagba-blogs ko. Napaghahalata tuloy na masyado na kong busy sa buhay ko sa labas ng Internet. Kaya ngayon na lang uli ako nakapag-blogs. Hehe..
Tama na muna ‘to. Kanina pa kasi ako tinatanong ng mamang bantay dito sa computer shop kung mag-eextend daw ako. Sabi ko naman, "la-log-out ko lang ‘tong Friendster ko." Pero ang totoo, kanina pa naka-log-out, Tinatapos ko lang tong post ko.
Posted by YHOTSKI at 08:37 AM | 1 Ang hindi mapakale