December 17th, 2007
Ninong Yhotski
"And I said what about "Breakfast at Tiffany's?
She said, "I think I remember the film,
And as I recall, I think, we both kinda liked it."
And I said, "Well, that's the one thing we've got."
-Deep Blue Something, Breakfast At Tiffanys
Kinailangan kong gumising ng maaga kahapon para sa isang binyag. Binyag ng panganay na anak ng kaibigan ko. Kinuwa akong ninong. Isang mabilis na ligo, isang mabilis na almusal. Suot ang lumang lonta at polong puti. Ngayon na lang uli ako nakapag-suot ng polo sa buong buhay ko. Kung hindi nga ako nagkakamali, yung huling suot ko ng polo e nung naga-apply pa ako ng trabaho. Madalas kasi, nagti-t-shirt na lang ako. Kaya naman kahapon paglabas ko ng bahay e lahat ng makasalubong kong kakilala, ang bati sa akin ay “Tatakbo kang kagawad?” hehe..
Mukha raw kasi akong kagagalang-galang sa suot ko.
Alas-onse ang binyag. Alas-diyes pa lang, nakagayak na ko. Nung pumunta na ‘ko sa simbahan mag-isa (dahil naiwan na ko ng service na sasakyan) e wala pa yung kaibigan, asawa ng kaibigan ko pati na rin yung anak nilang bibinyagan sa simbahan na syang magiging inaanak ko. Mabagal na nga akong kumilos malay ko bang mas mabagal pa sila. Malamang, na-traffic yung sinasakyan nilang sasakyan. Kaya nung pagdating ko sa simbahan. Ibang okasyon yung napasukan ko. At hindi sya binyagan. Kundi kasalan. (Shit! Ang tanga ko. Hehe..) Buti na lang, pasimple akong lumabas sa gilid ng simbahan na may halong kahihiyan.
Makalipas ang dalawang siglo, dumating na rin sa wakas ang magaling kong kumpare. Kasama ang kanyang asawa pati na rin ang cute kong inaanak. At may back-up pa syang mga iba ring magiging ninong. Ang ilan sa mga magiging ninong e kapitbahay lang namin. Kaya masaya sa loob ng simbahan. Kahit na mainit at matagal dahil sa sobrang dami ng sanggol na bibinyagan. Mantakin nyo ba namang 47 na baby ang bibinyagan, at sandamukal ang mga ninong at ninang nung mga oras na yon. Kaya ang itsura namin nung mga oras na yon, para kaming mga nasalanta ng bagyo na nag-aabang ng may ipamimigay na relief goods. Hehehe..
Sa mahigit isa’t kalahating oras na binyagan na yon sa loob ng simbahan (pero nasa gilid lang naman talaga ng simbahan at wala sa loob..) E ayos na rin. Kasi maski papaano, masaya.
“Si pareng yoyot wala pang kutsara!” sabi ng kumpare ko sa mga kapatid nyang nag-a-asist sa mga kumakain ng makakuwa na ko ng plato.
Sa tapat lang ng bahay nila ginanap ang reception ng binyagan. Doon lang kami sa ilalim ng toldang pagmama-ayri ni dating Vice Mayor Danny Lacuna kumakain. May mahabang lamesa na may mantel na pula. Tamang-tama ang haba ng lamesa para sa mga gutom na sikmura ng mga ninong na nagsipunta.
Maraming potahe ang nakahanda. Ibat-ibang klaseng ulam. Sa sobrang dami nga ng pagkain, yung ulam pwede mo ng gawing kanin.
Ang nilantakan ko lang sa maraming pagkain na yon e yung ulam na menudo, embotido, isang katerbang kanin at malamig na Coke sakto. Dighay! Solb.
Yung regalo kong damit na terno na binili ko lang sa SM Carriedo na worth P200 e binigay ko sa kumpare ko pagkatapos kong lumamon. Hehe.. Kasunod na rin ng pagbibigay ng regalo na yon ang pakikim ko na tinernuhan ko ng gasgas na linya ng isang ninong
“Pasensya ka na muna dito pare. Bawi na lang ako sa Pasko..”
Nadagdagan na naman ang inaanak ko.
Kung meron man akong pinanghihinayangan nung linggong yon e yung naunsyame naming pagkikita-kita ng mga dati kong kaklase sa kolehiyo.
Ang akala ko, pagkalipas ng mahigit dalawang taon, magkikita-kita na kami.
Hindi pa pala.
Sayang. Mukhang hindi na naman magiging perpekto ang Pasko kong ito.
She said, "I think I remember the film,
And as I recall, I think, we both kinda liked it."
And I said, "Well, that's the one thing we've got."
-Deep Blue Something, Breakfast At Tiffanys
Kinailangan kong gumising ng maaga kahapon para sa isang binyag. Binyag ng panganay na anak ng kaibigan ko. Kinuwa akong ninong. Isang mabilis na ligo, isang mabilis na almusal. Suot ang lumang lonta at polong puti. Ngayon na lang uli ako nakapag-suot ng polo sa buong buhay ko. Kung hindi nga ako nagkakamali, yung huling suot ko ng polo e nung naga-apply pa ako ng trabaho. Madalas kasi, nagti-t-shirt na lang ako. Kaya naman kahapon paglabas ko ng bahay e lahat ng makasalubong kong kakilala, ang bati sa akin ay “Tatakbo kang kagawad?” hehe..
Mukha raw kasi akong kagagalang-galang sa suot ko.
Alas-onse ang binyag. Alas-diyes pa lang, nakagayak na ko. Nung pumunta na ‘ko sa simbahan mag-isa (dahil naiwan na ko ng service na sasakyan) e wala pa yung kaibigan, asawa ng kaibigan ko pati na rin yung anak nilang bibinyagan sa simbahan na syang magiging inaanak ko. Mabagal na nga akong kumilos malay ko bang mas mabagal pa sila. Malamang, na-traffic yung sinasakyan nilang sasakyan. Kaya nung pagdating ko sa simbahan. Ibang okasyon yung napasukan ko. At hindi sya binyagan. Kundi kasalan. (Shit! Ang tanga ko. Hehe..) Buti na lang, pasimple akong lumabas sa gilid ng simbahan na may halong kahihiyan.
Makalipas ang dalawang siglo, dumating na rin sa wakas ang magaling kong kumpare. Kasama ang kanyang asawa pati na rin ang cute kong inaanak. At may back-up pa syang mga iba ring magiging ninong. Ang ilan sa mga magiging ninong e kapitbahay lang namin. Kaya masaya sa loob ng simbahan. Kahit na mainit at matagal dahil sa sobrang dami ng sanggol na bibinyagan. Mantakin nyo ba namang 47 na baby ang bibinyagan, at sandamukal ang mga ninong at ninang nung mga oras na yon. Kaya ang itsura namin nung mga oras na yon, para kaming mga nasalanta ng bagyo na nag-aabang ng may ipamimigay na relief goods. Hehehe..
Sa mahigit isa’t kalahating oras na binyagan na yon sa loob ng simbahan (pero nasa gilid lang naman talaga ng simbahan at wala sa loob..) E ayos na rin. Kasi maski papaano, masaya.
“Si pareng yoyot wala pang kutsara!” sabi ng kumpare ko sa mga kapatid nyang nag-a-asist sa mga kumakain ng makakuwa na ko ng plato.
Sa tapat lang ng bahay nila ginanap ang reception ng binyagan. Doon lang kami sa ilalim ng toldang pagmama-ayri ni dating Vice Mayor Danny Lacuna kumakain. May mahabang lamesa na may mantel na pula. Tamang-tama ang haba ng lamesa para sa mga gutom na sikmura ng mga ninong na nagsipunta.
Maraming potahe ang nakahanda. Ibat-ibang klaseng ulam. Sa sobrang dami nga ng pagkain, yung ulam pwede mo ng gawing kanin.
Ang nilantakan ko lang sa maraming pagkain na yon e yung ulam na menudo, embotido, isang katerbang kanin at malamig na Coke sakto. Dighay! Solb.
Yung regalo kong damit na terno na binili ko lang sa SM Carriedo na worth P200 e binigay ko sa kumpare ko pagkatapos kong lumamon. Hehe.. Kasunod na rin ng pagbibigay ng regalo na yon ang pakikim ko na tinernuhan ko ng gasgas na linya ng isang ninong
“Pasensya ka na muna dito pare. Bawi na lang ako sa Pasko..”
Nadagdagan na naman ang inaanak ko.
Kung meron man akong pinanghihinayangan nung linggong yon e yung naunsyame naming pagkikita-kita ng mga dati kong kaklase sa kolehiyo.
Ang akala ko, pagkalipas ng mahigit dalawang taon, magkikita-kita na kami.
Hindi pa pala.
Sayang. Mukhang hindi na naman magiging perpekto ang Pasko kong ito.
Posted by YHOTSKI at 11:48 AM | Ang hindi mapakale