Aliwan Ng Buhay

"You've got to get yourself together
You've got stuck in a moment
And now you can't get out of it"

-U2, Stuck In A Moment











Una sa lahat, pasensya na kung may katagalan bago uli ako nakapag-blog, marami lang akong naging problema at inaasikaso. Isama mo na dyan ang pagkakasuspende ko sa trabaho ng mahigit dalawang linggo.


Oo, nasuspende ako sa trabaho ng mahigit dalawang linggo. Yan ang dahilan kaya lagi lang ako dito sa bahay, panood-nood ng Dvd, pakain-kain, at patulog-tulog.



Ang rason ng suspension ko?




Nagpakabayani ako at pinagtakpan ko ang isang katrabaho ko na naglalaro yata ng Dota o nag-iinternet sa oras ng trabaho. (Hindi ako sure kung anong ginagawa nya sa harap ng computer, bigla lang kasi akong lumapit sa kanya at kinalabit sya.)





Ganito kasi yun, mahigpit na ipinagbabawal sa trabaho namin ang mag-internet at mag-games kapag nasa oras ng trabaho. Hapon nun ng biglang dumating ang boss namin. Nagta-trabaho naman talaga ako nung mga oras na yon, pero yung isang kasama ko sa trabaho, e hindi. At bigla kong naisip na lapitan sya para ipaalam sa kanya na nandyan si boss. Mabilis ang pangyayare, hindi ko namalayan na sumunod pala saken si boss at nahuli pala ako na sinasabihan ko yung isang katrabaho ko para hindi nya mahuli.



E di kinasuap ako ni boss, bakit ko raw pinagtatakpan yung katrabaho ko. Bakit pa daw ako nagsisinungaling samantalang nahuli na naman nya ako. Sa kahuli-hulian, umamin rin naman ako na kaya ko lang naman nagawang magsinungaling e para pagtakpan yung katrabaho ko ng sa ganon e hindi maipahiya ng boss ko. Nagsorry ako nun kay boss sa nagawa kong pagsisinungaling. Alam kong mali yung ginawa ko. At kahit saan ko tingnang anggulo, mali talaga ako. Aminado naman ako doon. Mga ilang minuto lang, lumabas na ang memo sa naganap na pangyayare. At ayon nga, nalaman ko na suspended ako sa trabaho ng tatlong araw. Tinanggap ko naman ng buong puso ang suspension ko. Kailangan ko talagang pagbayaran ang nagawa kong yon na kasalanan sa isip-isip ko. Makalipas ang tatlong araw na binuno kong suspension.



Pagpasok ko sa trabaho. Ang akala ko e okey na ang lahat. Hindi na kasi napapag-usapan at yung ibang katrabaho kong babae e panay ang lambing saken. Namiss daw nila ko. May nagsabi pa na tumaba pa raw ako. Gusto ko sanang maniwala pero nung bigla kong maisip na madalas pa rin akong magsuot ng extra small na t-shirt, bigla kong naisip na binobola lang ako ng nagsabi sakeng katrabaho ko na tumaba daw ako.



Ang buong akala ko e tapos na. Pero mga bandang hapon, tumawag yung isang head namin sa trabaho na nagsasabing gumawa daw ako ng letter na patunay na nagsosorry ako sa ginawa kong pagtatakip sa ginawa ng katrabaho ko. Langya! Ako ang naiipit sa sitwasyon, nagsorry na ko lahat-lahat, ano pa ba ang gusto nilang mangyare? Luhod tuhod akong humarap sa kanila? So, gumawa ako ng letter. Hindi para magsorry lang, kundi para ipaalam sa kanila na pinagsisisihan ko yung nagawa ko. Nang mai-fax ang ginawa kong letter sa head office, may lumabas na namang memo na para sa akin na nagsasabing suspended na naman ako ng isang linggo. Langya! (ulit) sa isip-isip ko. Ano ba to lokohan? Hindi pa ba sapat yung tatlong araw na suspension na binuno ko at kailangan ko pang bumuno uli ng isang linggo na suspension? Nagsorry na ko kay boss nung kasalukuyang sinasabon nya ko ng sermon.. Nagsorry na ko sa letter na ginawa ko. Sinuspende na nila ko ng tatlong araw. Hindi pa ba sapat yon?




Hindi ba nila naiisip na ako ang nagdudusa sa ginawang kalokohan ng katrabaho ko na pinagtakpan ko lang naman. Na kung tutuusin, sya ang nagdudusa at hindi ako dahil sya ang may ginawang malaking kasalanan at hindi ako. Okey lang naman saken kung ako talaga ang gumawa ng kalokohan e. Kahit tanggalin nila ko sa trabaho, tatanggapin ko, kasi kasalanan ko. Pero ang hindi ko lang matanggap, bakit kailangang i-extend ang suspension ko ng isang linggo. Anong dahilan? Hindi pa ba sapat ang lahat?



Ang isa pang nakakapanghina ng loob, yung katrabaho ko na pinagtakpan ko, ni suspension hindi man lang nakatikim. sa makatuwid, ako lang talaga ang pinag-initan ng boss namin.



Hindi ako nagda-drama na parang isang anghel na nagpapagpag ng dumi sa pakpak nya. Hindi ko rin kailangan ng awa. Sinasabi ko lang ngayon ang hindi makataong suspension ko. Nakakaasar lang kasi parang hindi nila nakikita yung malasakit ko sa trabaho. Mahal ko ang trabaho ko. Kahit na mahaba ang oras, hindi ko na yon pinapansin dahil nag-eenjoy ako dito sa trabaho ako, dahil masaya ako dito, gusto ko yung ugali at nasasakyan ko yung mga katrabaho ko. Ang nakakapaghina lang talaga ng loob, bakit pa kailangang i-extend yung suspension ko ng isang linggo? Baket naman ganon? Hindi naman makatao. Ganon ba kagrabe ang nagawa kong kasalanan para i-extend yung suspension ko?



Kung siraulo akong empleyado, baka magtatalon pa ko sa tuwa dahil inextend nila ng isang linggo yung suspension ko. Biruin mo, isang linggo akong makakapaglaro ng basketball, isang linggo akong makakapanood ng Dvd sa bahay, isang linggo kong makakasama yung mga pamangkin kong makukulit, At isang linggo akong magpapa-petiks-petiks lang sa loob ng bahay. Baka nga ipa-extend ko pa yung suspension ko eh!



Pero hindi eh! Kung alam lang nila kung gaano ako nainsulto.




Ganun ba kabigat ang naging kasalanan ko para isuspende ako ng mahigit dalawang linggo?





Sana sa pagpasok ko uli sa trabaho, ganoon lang kadali kalimutan ang ginawa nila saken.







Sana, ganon lang kadali.

"I know you're the loneliest person i know
Just a flag in the wind that won't blow
Just a tear rolling down the window
You see that i know you're the loneliest person i know
Just a blade in the grass that won't grow
Just a hand holding on that lets go."

-Splender, The Loneliest Person I Know








...Bago magkalimutan, gusto ko munang batiin ang isa kong kaibigan na nagngangalang Ji-Ann, oh ayan ah, binanggit na kita dito ah?! Hehe..



Ok na nga pala ako tungkol doon sa pagkaka-suspende ko. Kasalukuyang pumapasok na uli ako sa trabaho. At maski papaano, may natutunan ako sa pagkakasuspende kong yon. Natutunan ko na kahit ano palang talino at sipag mo sa buhay, kapag mahirap ka lang at isang empleyado, luluhod at yuyuko ka sa may perang bobo. Yan yata ang isang katotohanan sa buhay na ito. Pero hindi laging ganito. Yang ang sa tingin ko.



Nang disgrasyang makapanood ako ng balita kanina na Umagang Kay Ganda, may binalita na kung maisasa-batas ang House Bill no. 4315 na naglalayon na maaring makulong ang sinuman na mahuhulihan ng kalaswaan na video o sa ibang salita na kahalayan na video sa cellphone ay maaring makulong ng anim na buwan hanggang anim na taon at may multa na hindi bababa sa limang daang libong piso ay medyo napaisip ako, hindi sa kadahilanang may itinatago akong malaswang video sa cellphone ko, (wala akong ganon sa cellphone at hindi kailangan.) Medyo napaisip lang ako na mukhang malabo ang ganyang batas. Hindi sa kinokontra ko ang House Bill no. 4315, may alangan lang kasi sa utak ko kung paano nila gagawin na tingnan ang lahat ng may cellphone kung may itinatagong sexual videos. Tipong haharangin nila ang lahat ng tao para tingnan ang cellphone? Paano naman ang privacy ng bawat may cellphone? Sa dami ng may cellphone sa buong mundo, malabong mangyare na magawa nila yon. At kung ako naman ang iimbestigahan nila, bakit ko naman patitingnan ng basta-basta sa kanila ang cellphone ko? Nakasisiguro ba ko na gusto lang nilang malaman kung may itinatago akong mahalay na video? Paano rin akong makakasiguro na hindi sila cellphone snatcher? Hehe. Kaya hindi ako masyadong sang-ayon sa nasabing batas na to. Kumbaga sa pakulo, malabo talaga ‘to mag-click. Parang kapareha lang ‘to ng pagsugpo sa hindi mapigil na pagsulpot na parang tigyawat sa mukha ng Metro Manila na mga piniratang VCD at DVD. At ayon pa sa balita, hindi lang daw ang mga naglalagay ng sexual video sa cellphone ang sakop ng nasabing batas, pati rin ang mga naging pastime na ang mag-upload ng malaswang video sa Internet. Kung pwede lang sana magdagdag na parusa, idadamay ko na rin yung ilang tao na mahilig mag-post ng mga bastos na sex scandal link sa mga forum site.



At sa wakas, napanood ko na rin yung nakakatawang Meet The Spartan. Matagal ko ng gustong mapanood yon eh, hindi ko lang maisingit dahil busy ako sa trabaho. At dahil nga sinuspende ako ng tatlong araw at isang linggo, nagkaroon ako ng pagkakataon na mapanood sya sa Dvd. Ang masasabi ko sa pelikula, walang kwenta! Hehe.. Puro kalokohan lang talaga. Sobrang laugh trip nga ko sa bahay nung pinapanood ko. At seryoso, sumakit yung panga ko katatawa.



Kaya kung hindi mo pa napapanood yung nasabi kong pelikula, panoorin muna, sobrang nakakatawa.




Sasakit talaga ang tawa mo sa kakatiyan. Hehe..

"Well baby, I don't want to take advice from fools
I'll just figure everything is cool
Until I hear it from you."

-Gin Blossoms, Til I Hear It From You







Topak ko na naman ang magbasa-basa ng libro. Sa ngayon, pinipilit kong tapusin ang libro ni Lualhati Bautista na Bata Bata Paano Ka Ginawa? Matagal ko ng binili to, ngayon lang ako nagkaroon ng pagkakataon na tutukan. Oo, sa laging nagtatanong saken kung sino ang iniidolo kong manunulat, walang iba kundi si Lualhati Bautista. Isa ako sa mga masusugid nyang tagahanga. Mula sa mga libro nyang pinaglipasan ko ng basahin gaya ng Gapo, Dekada ’70, Buwan Buwan Hulugan Mo Ako Ng Sundang, (Moon, Moon, Drop Me a Sword), At Bulaklak Sa City Jail. Lahat ng yan ay binasa ko sa sobrang paghanga ko sa nasabing manunulat. Pero wala akong intensyon na gayahin sya. Masaya na ko sa isang dahilan na may hinahangaan ako.




Meron pa kong isang binabasang libro. “The King Of Nothing To Do” ni Luis Joaquin M. Katigbak. Pero hulaan nyo kung saan ko binabasa. Dahil wala akong pera ngayon pambili, doon ko sya pinagtyatyagaan basahin sa National Bookstore Recto. San ka pa! Libre na, air-con pa! hehe.. May kalakihan ang libro kumpara sa mga libro ng sikat na author. Kung katulad kitang mahilig mangolekta ng libro, itong libro na to ang hindi mo siguro magugustuhan. Pero sa hindi ko malamang dahilan, e bigla ko syang nadampot at nakuwang buksan. Basa-basa-basa-basa-basa. Nakakailang pahina na ko ng madiskubre ko ang sarili na nag-eenjoy na sa nasabing libro. Shit! Kung alam lang ng may-ari ng Bookstore na ‘to na minomolestya ko na ang libro nila sa pamamagitan ng libreng pagbabasa, malamang ay ipahagis nila ko palabas sa gwardyang sinasahuran nila. Sa totoo lang, maganda ang libro. Kung mahilig kang magsulat ng kung ano-ano, kailangang mabasa mo 'to.



Hindi naman talaga akong nerdong tao. Yung tipong nagsusuot ng salamin na mataas ang grado dahil sa sobrang labo ng mata kakabasa? Kailan na lang ako pumatol sa pagbabasa ng mga seryosong libro gaya ng mga nobela. Nakakatawa nga kung iisipin, dahil tsaka pa ko nagkahilig sa libro kung kalian di na ‘ko nag-aaral. Nakasanayan ko na lang sa ngayon yung magbasa bago matulog. Dati kasi, ang mga binabasa ko lang e IKABUD, PUPUNG at Pugad Baboy. Deadma pa saken noon yung magagandang libro. Minsan nga, iniisip ko, isa siguro noon sa mga pinapanalangin ng nanay ko e yung humipo ako ng libro para magbasa. Hehe..



Nung Elementary naman ako, natatandaan ko, nagyayaya lang ako pumasok ng library kapag gusto kong maglaro ng ‘paramihan ng tao’ Oo! Paramihan ng tao. Ito yung laro sa libro kung saan maghahanap lang kayo ng naka-drawing na tao. Tapos, pitikan sa daliri kung ilan ang tao na lamang mo. Pwede rin paramihan ng hayop kung librong maraming naka-drawing na hayop naman ang nadamput nyo. At kung adik naman kayo ng kalaro mo, pwede nyo rin isama sa bilangan yung lahat ng capital Letters na makikita nyo sa libro. Hehe..




Kapag wala talaga akong pera pambili ng libro at sinisipag akong magbasa, nagiging bisyo ko na ang magbasa-basa sa mga tindahan nito. “Buraot” ang tawag ko sa ganitong gawain ko. Minsan, naghihiram naman ako sa mga kaibigan kong mahilig ring magbasa. Pero minsan, kapag nakakaluwag-luwag e bumibili rin ako. Sa Recto madalas kapag gusto kong makamura. Doon sa mga nagkalat na second hand. Pero meron pa akong isang sikretong binibilhan ng murang libro. Pero syempre, sikretong malupit ko na yon! Baka kasi malaman nyo pa, doon rin kayo bumili, Mahirap na!





Magkakaroon pa ako ng kakumpetensya! hehe