Aliwan Ng Buhay

Maganda ang gising ko ngayong umagang ‘to, lahat ng pangyayare simula ng bumangon ako sa higaan e hindi ko ikinatuwa. Paano ba naman, pag gising ko kanina, muntik na kong malalaglag sa hagdan namin dahil nadulas yung kaliwang paa ko at kalahati pa yata ng katawan ko e wala pa sa wisyo. Napasigaw nga ako ng malakas ng “Tangnamo Saddam!!” Oo, seryoso yun talaga yung sinigaw ko. Sa sobrang lakas nga nung pagsigaw ko nun, ni isa sa mga kapatid ko e walang nakarinig. Ito ang mahirap sa’men kapag ihing-ihi ka na, kailangan mong bumaba pa para juminggle bell all the way dahil nasa baba pa yung banyo. Tapos, mga tanghali naman, paglabas ko ng bahay, lumusot sa tsinelas kong manipis yung tusok ng thumbtacks. Sa madaling sabi, nakaapak ako ng thumbtacks. Bwakangina ang sakit! Mukhang malas ata talaga ako ngayong araw na ‘to. Sa sobrang gigil ko nga sa thumbtacks, ng mabunot ko saya mula sa kailaliman ng aking tsinelas, inihagis ko sya ng pagkalayo-layo. Huli na ang lahat ng bigla kong maisip na baket hindi ko na lang nilunok ng sa ganon e wala ng ibang makaapak.




Tapos, nung nakaraang huwebes naman, sa hindi sinasadyang pagkakataon habang papunta ako sa istasyon ng LRT papasok ng trabaho, may nakasabay ako sa pila ng bilihan ng ticket na isang babaeng may tagos. Oo, wala na yatang mas aangkop pang salita dahil wala na kong ibang maisip. Yon lang kasi ang alam kong sinasabi dahil minsan e naririnig ko yon sa mga babae kong kapatid. Basta, yung babaeng di namalayang tumagos na pala yung dugong nagmumula doon sa kwan nya kapag may buwanang dalaw sya. Ganon. Mahaba ang pila nung mga oras na yon. Syempre nasa bandang unahan ko sya. Medyo napansin ko. Ang hindi ko lang magawa kaagad ay yung sabihin sa kanya, para bang naiipit ka sa isang sitwasyon na di mo alam kung tama ba yung gagawin mo o hindi. Baka kasi isipin nya pinandidilatan ko yung pwet nya e samantalang napansin ko lang naman talaga. Ano kaya kung di ko na lang sabihin. Pero gusto kong magmalasakit. Yun ang intensyon ko At bukod doon, di ko alam kung paano ko sasabihin. Alangan namang sabihin kong, “miss, nasaksak kayo!” parang ang sagwa naman. Ano kaya kung “miss, may dumi kayo sa bandang puwitan.” Pero masagwa naman, walang dating. Baka mapahiya pa ko pagkatapos nyang tingnan at sabihan pa kong, “Dumi ba yan? Your Sats A Loser..” O kung hindi man yon, baka maging insulto pa ang dating sa kanya. Pero minsan, naiisip ko lang, ano kaya ang pakiramdam ng isang babae sa tuwing makikitaan sila ng ibang tao sa ganong sitwasyon. Nakakabastos ba yon? Parang ang hirap naman maipakita ang ganong klaseng sitwasyon sa madla kung iisipin diba? Hindi kaya naiisip ng isang babae minsan na may tumatagos ng bakas ng karumaldumal sa kanilang bandang puwitan na kasuotan? Ewan! Kaya sa mga ilang segundong pag-iisip na yon, ang sinabi ko na lang sa kanya ay “Miss, may tagos kayo.” Wala ng mas aangkop pang salita at hindi na kailangang lapatan pa ng iba dahil yun lang ang naiisip ko. Nginitian nya ko pagkatapos kong sabihin yon. Sa itsura ng mukha nya ng sabihin ko sa kanya yon, Magkahalong pagpapasalamat at pagkahiya ang napansin ko sa mukha nya. Pero hindi na sya tumuloy sa pagsakay ng LRT. Nagmamadali syang bumaba habang tinatakpan ng bag ang bandang likuran ng kanyang puwitan. Sana lang talaga, di ko sya nainsulto.



Nung sabado naman, papauwi na ko nun galing sa Sm Manila, ng panay ang dapo sa’kin ng malaking bangaw. Doon nya pa ko sa abangan ng jeep pinuputakte. Sa may tapat ng pagkalaki-laking rebulto ni Bonifacio. Kung nakikita nga siguro ako ng bayani ng himagsikan, malamang pinagtatawanan nya ko. Nakakabwisit! Nakailang wasiwas ata ako ng kamay ko para lang mataboy sya. Panay ang dapo sa ulo kong kalbo. E ang ayaw ko pa naman sa lahat yung ganon, yung dinadapuan ako ng langaw. Para kasing may nakalalasong amoy ako nung taglay kapag ganon. Naligo naman ako bago umalis ng bahay, naghugas ng pwet, tiningnan ko rin yung ilalim ng tsinelas ko kung may naapakan ba kong pakalat-kalat na ebak sa daan na nagmumula sa puwitan ng aso. Pero wala naman. Naiisip ko tuloy, buhay pa ko nilalangaw na ko. Haha..



Kahapon nga pala ay may nakasakay ako sa jeep na bading na mukhang matindi ang pagnanasa saken nung gabing papauwi na ko galing trabaho. Paano ba naman, di naman kami siksikan sa jeep e panay ang ipit saken. Pinipilit akong makadikit. E halos nasasalat na ng siko nya yung tagiliran ko, feeling ko talaga tsinatsansingan ako. Kaya ang ginawa ko, tinapunan ko sya ng masamang tingin, ayun! Umurong ang bakla. Pero yung isang kasama nyang bading e kakaiba yung tingin sakin. Para bang tingin ng isang boldstar na nagyayaya sa kama. Nung isang beses na masuklian ko yung tingin nya, langya! kakaiba, halatang may pagnanasa.



Sa mga nag-eemail nga pala para lang magtanong kung baket mga ilang buwan din wala akong bagong post at di ko na narereplyan, ipagpaumanhin po, busy lang talaga. Medyo natawa lang ako doon sa isang nag-email saken, di ko na siguro babanggitin ang pangalan, tinatanong nya ko kung baket daw Yhotski ang codename ko. Ang bantot daw pakinggan at tunog bastos.



Baket kailangan pang punahin ang codename ko? Una, di yan codename, palayaw ko yan. At ano naman kung mabantot pakinggan at medyo tunog bastos? Wala na kong pakielam doon kung mabantot para sa iba at kung mahalay ang dating sa may kaberdehan ang utak. Wala naman siguro masama kung ganyan ang codename na napili ko diba? Kung si asero nga may codename e. hehe..



Tungkol naman sa mga magagandang balita, ako nga pala ay magsisimula ng mag-aral ng Basic Photography sa Federation of Philippine Photographers Federation o mas kilala sa tawag na FPPF itong darating na sabado. Kaya kung nagbabalak kang yayain akong lumabas sa sabado, pasensya na, hindi kita mapagbibigyan. Kinasasabikan ko yung araw na yon. Hehe..











Happy Birthday nga pala kay Utot!!