Aliwan Ng Buhay

"Nakakaawa ka naman
Pagsapit ng kaarawan
Nakaupo sa may hapag kainan
Tinulugan ka pa ng magulang"


-Itchyworms, Happy Birthday








Pangkaraniwang araw lang sa akin ang April 25 kahit pa iyon ang araw ng aking kapanganakan. Palibhasa’y ugali ko naman ang hindi mag-handa kapag sumasapit ang aking kaarawan ( pero nagpapa-inom ako, pag may pera.) kaya hindi sa ganong paraan ko sinecelebrate ang aking kaarawan.




Kwento ko lang.




Natatandaan ko noong araw, kapag naiimbitahan ako sa mga birthday nung bata pa ako, madalas na ang inereregalo ko lang ay Pretzel Chocolate. Oo, yung pretzel na nasa karton. Bukod kasi sa mura na, madali pa kasing balutin ng gift wrap. (napaghahalata ang pagiging kuripot, hahaha..) Naging bisyo ko na noon ang gawing regalo yon. Kahit sa mga exchange gift sa eskwelahan kapag Christmas Party. Kahit ang napapag-usapan halimbawa ay worth 100 pesos ang regalo, ang gagawin ko, worth 100 pesos na pretzel, pero minsan, hindi worth 100 pesos yon, mga halagang 80 pesos lang. syempre, isasama ko pa sa bilang yung pinambili ko ng gift wrap at saka yung ginamit kong iskatstape. Hehe.. Medyo hindi pa naman ako ganon kakuripot, dahil kung iniisip nyo yon saken, may mas kilala pa kong tao na talagang hukluban ang pagiging kuripot pagdating sa mga ireregalo. Sya ang kaklase ko nung elementary ni si Robert. Wala na yatang tatalo sa kanya sa pakuriputan. Wala naman syang lahing intsik pero matindi talaga. Iba naman ang isitilo nya, sya e puro candy at paper doll lang na ilalagay sa karton ng katol. Tapos babalutin. Yon! May instant regalo na sya sa maliit na halaga. Pero dati ko lang naging ugali yon. Hindi na ngayon.





April 25 kahapon. Birthday ko. Imbis na pumetiks-petiks sa loob ng bahay, mas pinili ko na lang na pumasok sa trabaho dahil wala naman akong pera pangpa-inom at pang-pakain sa mga kaibigan. Naubos ang pera ko sa kakagastos nung pumunta kaming Banaue, Pagsanjan at Baguio. Nakasanayan ko na ang dumiretso sa simbahan sa tuwing sasapit ang aking kaarawan. (bagay na hindi ko naman ginagawa tuwing biyernes o linggo gaya ng ibang tao. O miyerkules kung araw ng baclaran. Habang naglalakad papasok ng simbahan, tahimik akong nananalangin at nagpapasalamat sa Diyos sa pagdugtong nya sa aking buhay. Inaamin ko na hindi ako relihiyosong tao. Sa ilang birthday na dumating sa buhay ko, ngayon lang ako nanalangin sa Diyos ng hindi materyal na bagay ang hinihingi ko. Dati kasi, madalas, materyal na bagay. Wala lang, Tipong birthday wish ba?!. Pero bukod sa mga materyal na bagay, may mga personal din akong mga kahilingan nun. Para naman kasi saken, hindi ka naman dapat manalangin sa Diyos para lang humingi ng kahilingan. Sa parehong dahilan na hindi ko rin naman kailangang pumasok ng simbahan linggo-linggo katulad ng ginagawa ng ibang tao.





Pero naniniwala akong magkakatotoo yung panalangin ko.













Nga pala, maraming salamat sa mga taong nakaalala.

"A riot in the heart
Come ruin or rapture
May we never part
A blue mystic light
I carry a torch and a pocket guide
To the markers of beautiful memories"

-The Camerawalls, Markers Of Beautiful Memories










Patay na oras ang hapon. Kung nasa maynila siguro ako ng ganitong oras, kung nasa trabaho ako, tiyak na nakatunganga lang ako sa harap ng monitor ng computer at nagbabasa-basa ng kung ano-ano sa internet. O kung day-off naman ako at nasa bahay lang, kung hindi ako tulog, nanonood ako ng Dvd. Walang pwedeng mapaglibangan. Walang Mall. Walang basketbolan. Wala ring mga computer shop.




Sa mesa na aming kinainan kaninang tanghali kami nakatambay at nagkwekwentuhan nila Mang Tony. Naligpit na lahat ng kinainan namin at napunasan na ang lamesa, pero kami ay naka-upo parin. Kulang na lang ay ipagtabuyan kami ng waitress at sabihan ng “Tsupi!”



Magandang pamatay oras ang kwentuhan. Sa kwentuhang yon ko mas lalong nakilala si Mang Tony. Hindi naman kasi kami masyadong nakakapag-usap doon sa amin dahil madalas e nasa trabaho ako. Kapag biyernes at sabado ko lang sya madalas makita. Nagpapakain ng mga alaga nyang manok. Paminsan-minsan, kumukuwa ng picture. Astigin pala sya nung kabataan nya. Pero hindi ko na ikwekwento kung ano yung mga ibinahagi nya na mga pangyayare sa buhay nya. Baka kasi mapahaba pa ng husto, tamarin ka pang magbasa. Medyo napapa-isip lang ako habang kami e nagkwekwetuhan. Mamayang alas-nuebe, lilisanin ko na pala ang magandang lugar na to na simula nung bata ako e pinangarap kong mapuntahan. Bagama’t babalik kami dito sa susunod na mahal na araw para pasyalan ang Sagada at Tapia, medyo nakakalungkot parin sa isang banda. Lalo na’t nag-enjoy talaga ako ng husto sa pagbabakasyon kong to. Yun ang masakit na parte na tumatakbo sa isip ko habang nagkwekwentuhan kami. At sa kabila ng pag-iisip kong yon na parang isang contestant sa mga game show ay para akong tanga na biglang nagyaya sa kanila na mamili ng souvenir at pasalubong. Buti na lang e sumama sila.




Pero bago kami lumabas ng Hotel, maryoong isang koreanong nakikipag away sa namamahala ng hotel. Lahat yata ng mga tao sa hotel na yon kasama kami ay nakatingin sa kanilang ginagawang eksena. Walang mga nakatutok na camera at director na nagmamasid sa mga kinikilos nila pero makatotohanan ang ginagawa nilang eksena.. Totoo ngang nag-aaway. Umuulan ng mga salitang "bullshit" at "fuckyou" sa bibig ng gigil na gigil na koreano. English ang salita nya. At sa pagkaka-intindi ko, ang pinagtatalunan nila ay ang reservation na hindi ata nabigay ng namamahala. Pero kung sa pagkakataong nagkamali nga ang namamahala, lisensya na ba yon para murahin nya ang kalahi natin? Para hiyain? May mali ata. Dapat, yung mga ganitong klaseng dayuhan ang pinagugulpi kay Manny Pacquiao e.




Humupa rin naman ang sitwasyon sa loob ng hotel na tinutuluyan namin ng may dumating na pulis at binitbit ang walang modong koreano. Sa lakas ng pangunguwelyo ng maskuladong pulis sa koreano, kalokohang hindi sya manahimik. Sumigaw ng malakas ang wang-wang ng mobil na sasakyan ng pulis habang sakay na sa loob nun si koreano. Tumakbo ng matulin. Tapos ang storya ng magagaling na actor. Sayang! Sana nakuwa man lang ako kahit man lang “extra”




Walking distance lang ang bilihan ng souvenir sa hotel na tinutuluyan namin. Kaya pagkatapos makapanood ng isang magandang eksena. Diretso na kagad kami para mamili. Sa unang tindahan ng souvenir na napasukan namin, muntik na kong magback-out pauwi dahil yung tindera na matandang babae ay namumula ang bibig. Parang bampira na kakatapos lang kumagat ng leeg at sumipsip ng dugo ng tao. Nung pagmasdan ko maiigi ang bibig nya. Parang gusto kong mautot sa katatawa. Nagnga-nganga lang pala sya. Yon siguro ang dahilan kaya halos lahat ng nadadaan naming kalsada e may markang pula. Sa pagdura-dura siguro nila. Para paikliin ang kwento, nakabili na rin kami ng mga souvenir at pasalubong. Namakyaw ako ng Peanut Breatle, mga mambo jumbo na pang-display sa bahay. Jacket na ipapasalubong kay special someone. At bumili na rin ako ng walis tambo na matibay para may maipang-hambalos saken ang aking nanay pag-uwi ko ng bahay. Dalawang araw lang kasi ang paalam ko sa kanya, pero mukhang aabutin kami dito sa Banaue ng apat na araw.

"Whoa, amber is the color of your energy
whoa, shades of gold displayed naturally
you ought to know what brings me here
you glide through my head blind to fear
and I know why
whoa, amber is the color of your energy
whoa, shades of gold displayed naturally"

-311, Amber








Ala-singko y medya pa lang ng madaling araw ay nambubulahaw na ng gising si Mang Tony. Nagyayaya ng lumabas para kumuwa ng larawan. Pero ako, nasa kasarapan pa rin ng tulog. Ang sarap kasing matulog sa malambot na kama habang yumayakap sayo ang malamig na simoy ng hangin dala ng Banaue. Medyo nagigising-gising lang ako pag kinakalabit na nya ko. Ang huli kong natatandaan, nakatulugan ko yung mga kwinekwento sa’ken ni Kuya Raniel. Kaya nung magising ako, asar talo ako sa kanya dahil antukin daw pala ko.




Bago kami umalis, naisipan ko munang maligo. Pero anak ng teteng, sobrang lamig. hindi naman ako makapag-back out dahil kagabi e natulog akong walang ligo. Nung unang buhos ko ng tubig, tangna! Nanginginig ang buo kong katawan. Para akong pusang binuhusan ng malamig na tubig. Pati ata itlog ko nanginginig din. Yung pagligo ko lang doon sa banaue unang naranasan yung hindi ko na halos madampot yung tabo dahil nanginginig yung buo kong katawan. Sobra kasi talagang lamig, para kang naliligo sa loob ng refrigerator. Matapos ang ilang mga tapos, nasundan pa naman ng ilang buhos ang pagligo ko. Pero may kakambal na “Putangina ang lamiggg!!” na salita ang bawat buhos kong yon.




Ala-sais ng umaga, nakapag-almusal at nakaalis na rin naman kami. Ang pag-larga naming yon ay patungong "View Point" ng Banaue Rice Terraces. Nag-trysikel lang kami papunta doon. At napagkasunduan na maglakad na lang pabalik para bawat may madaanan na maganda ay makuwanan. Kung nakita muna yung pinost kong mga picture sa Friendster na mga nakuwanan ko sa banaue, doon halos lahat galing yon. Ang iba lang e sa Bangaan. Sa may bandang paanan ng Rice Terraces kung saan kami bumaba.




Ngayon ko lang nadiskubre na napakahalaga pala sa mga Photographer ang unang putok ng sikat ng araw. Napaka-importante daw pala nun para sa kanila. Iba raw kasi ang hatid na sikat nun pag tumama sa magandang tanawin. May kakaibang kulay na hatid. Nagpapaganda at nagpapatingkad sa ipapadevelop na larawan.




Isa sa pinakamasarap na parte ng malamig na lugar ay hindi nakakapagod maglakad. Dito ko unang naranasan ang anim na oras na lakaran na hindi ako napagod. Ewan, dala lang siguro ng sobrang exitment dahil first time kong makarating dito sa Banaue o talagang parang uminom lang ako nun ng katas ng Energizer. Sa Maynila kasi, 30 minutes ka lang maglakad, magpuputik na ang singit mo sa pagod. Simula view point ng banaue hanggang doon sa tinutuluyan naming hotel kami naglakad. Ang pinaka-pahinga lang namin e yung tumingin sa mga nadadaanan naming nagtitinda ng souvenir. Masarap kasi dahil habang naglalakad kami nung mga bandang umaga e sumasampal sa mga mukha namin ang makapal na fog. Tapos habang nagsasalita kami e may mga lumalabas na usok sa bibig namin kahit na hindi naman kami naninigarilyo.




Mahaba-habang lakaran at matagal-tagal. Anim na oras talaga ang inabot dahil inorasan ko.




Mga bandang ala-una na rin kami nakabalik ng Hotel. Pagkadating e umorder kagad kami ng makakain. Alas dos na nailatag sa lamesa naming kakainan ang masasarap na pagkain. Kung nagbabalak ka ring pumunta dito sa Banaue, sinasabi ko na sayo masarap talaga dito Lalo na kung marami-rami kang pera.




May kamahalan kasi ang mga pagkain dito sa Banaue. Pero hindi pa ko sigurado dyan kasi mukhang dito lang sa Hotel na tinutuluyan namin mahal ang pagkain o pati rin sa ibang kainan. Paano kasi, sa isang kainan, magagalusan ang bulsa mo ng 150 pesos. Kung sa Maynila yon, buong araw ko ng ginastos yon at nakapag rent pa ko sa computer shop nun. Lahat ay di bayad. Sa pag charge ng cellphone, may bayad na 30 pesos. Sa kapeng wala namang pinagkaiba sa mga nabibiling kape sa maynila, 20 pesos. Walang sabaw na libre kapag kakain kayo. (baka may bayad din kapag gusto mo.) Pagkatapos ko ngang kumain, tinanong ko yung babaeng waitres kung may bayad rin yung paghingi ng toothpick at tsaka tissue e. Pero simangot na mukha lang sinagot nya saken sabay turo kung saan nakalagay yung mga toothpick at tissue.














(Itutuloy uli....)